W ogłoszonych w 2016 roku nowych wytycznych leczenia dyslipidemii Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC, European Society of Cardiology) wprowadzono bardziej restrykcyjne docelowe stężenia LDL-cholesterolu (LDL-C) dla pacjentów bardzo wysokiego i wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego,
ustalono jednak przede wszystkim po raz kolejny gradację celów leczenia.
Pierwszorzędowym celem leczenia jest osiągnięcie określonego stężenia LDL-C. Celem drugorzędowym – osiągnięcie określonego stężenie cholesterolu non-HDL (stężenie cholesterolu całkowitego, od którego odejmujemy wartość cholesterolu HDL). Osiągnięciem docelowego stężenia cholesterolu non-HDL (najlepiej, gdy rutynowo wylicza go i umieszcza na lipidogramie współpracujące z nami laboratorium) zajmujemy się dopiero po osiągnięciu docelowego stężenia LDL-C (cel pierwszorzędowy).
Cel LDL-C powinien być określony dla wszystkich pacjentów rozpoczynających leczenie, wysokiego i bardzo wysokiego ryzyka sercowo-naczyniowego, indywidualnie przez lekarza (nie przez laboratorium!), wyliczony w oparciu o co najmniej 50% obniżenie wyjściowego stężenia LDL-C. Tym celem (indywidualną normą laboratoryjną) kierujemy się potem przy każdym następnym lipidogramie określonego pacjenta.
Dla lekarza praktyka oznacza to inne spojrzenie na lipidogram, którego wynik powinien wyglądać jak poniżej:
Następny artykuł:
Dodaj do ulubionych
