Co znajdziesz w artykule?
Chłoniaki z dojrzałych komórek T stanowią rzadką grupę nowotworów układu chłonnego (10-12 proc.) i charakteryzują się zróżnicowanym przebiegiem klinicznym. Częstość występowania jest różna w poszczególnych regionach świata i u różnych ras (częściej występują w Azji u osób rasy orientalnej), a mediana wieku zachorowań wynosi 61 lat. Chłoniaki: chłoniak z obwodowych komórek T, bliżej nieokreślony (peripheral T-cell lymphoma, not otherwise specified, PTCL NOS), chłoniak z dużych komórek T anaplastyczny (anaplastic large cell lymphpma, ALCL) oraz chłoniak z komórek T angioimmunoblastyczny (angioimmunoblastic T-cell lymphoma, AITL), są najczęstszymi w tej grupie wśród Europejczyków i stanowią 3/4 zachorowań.
Spis treści
- Częstość występowania chłoniaków T-komórkowych i chłoniaków z komórek B
- Patogeneza chłoniaków z komórek T
- Podstawy do podejrzewania chłoniaka
- Potwierdzenie podejrzenia chłoniaka
- Postawienie rozpoznania choroby na podstawie wyników immunohistochemicznych i fenotypu komórek a rozpoczęcie leczenia
- Badania przed rozpoczęciem leczenia
- Podobieństwa w obrazie klinicznym najczęstszych chłoniaków z obwodowych komórek T – przyczyny trudności diagnostycznych
- Grupy chłoniaków z komórek T wyodrębnione w aspekcie praktyczno-klinicznym
- Leczenie najczęstszych chłoniaków z obwodowych komórek T
- Podsumowanie
Rokowanie, z wyłączeniem chłoniaków ALK+ (anaplastic lymphoma kinase, kinaza chłoniaka anaplastycznego, [ALK], która jest produktem protoonkogenu ALK) jest złe i pięcioletnie przeżycie wynosi zaledwie 30 proc. 1 Obowiązująca klasyfikacja tych chłoniaków zaproponowana przez grupę specjalistów działających pod egidą WHO jest podana w tabeli 1. 2, 3
Klasyfikacja chłoniaków nieziarniczych T/NK-komórkowych wg WHO 2008
Leczeniem standardowym pozostaje chemioterapia według protokołu CHOP złożonego
Dodaj do ulubionych
