Co znajdziesz w artykule?

Rak gruczołu krokowego jest jednym z najczęściej występujących nowotworów złośliwych u starszych mężczyzn w Europie (> 70. r.ż.). Roczne tempo wzrostu zachorowalności szacuje się na 2-3 proc. Na świecie stwierdzono 1 111 689 nowych zachorowań na ten nowotwór, co stanowiło 15 proc. wszystkich nowych przypadków raka gruczołu krokowego. W hormonalnym leczeniu przeciwnowotworowym wykorzystuje się różne mechanizmy działania. Zaliczamy do nich:

  • ablację lub supresję czynności gonad;
  • kastrację chirurgiczną lub farmakologiczną;
  • działanie antagonistyczne – antyandrogeny.

Powyższe działanie prowadzi do zmniejszenia produkcji (kastracja chirurgiczna albo farmakologiczna) lub ograniczenia wpływu działania hormonów na komórki nowotworowe. Leczenie ablacyjne skutkuje obniżeniem stężenia testosteronu do wartości kastracyjnych, tj. <50 ng/ml. Odpowiednie prowadzenie leczenia w zakresie deprywacji androgenowej jest istotnym czynnikiem wpływającym na rokowanie pacjenta. W poniższym artykule przedstawiono przegląd leczenia hormonalnego chorych na raka gruczołu krokowego w zakresie deprywacji androgenów.

Spis treści


Terapia deprywacji androgenów (ADT, androgen deprivation therapy) jest stosowana jako pierwotne leczenie systemowe w zaawansowanym raku gruczołu krokowego jako leczenie neoadiuwantowe/jednoczasowe/adiuwantowe, w skojarzeniu z radioterapią w miejscowo zaawansowanym raku stercza. Należy dążyć do stężenia kastracyjnego testosteronu, tzn. <50 ng/dl (<1,7 nmol/L), ponieważ wykazano korzyść w zakresie przeżyć przy niskim stężeniu testosteronu w surowicy krwi w badaniu klinicznym PR-7 307 .