Co znajdziesz w artykule?
Zaburzenia przywiązania to grupa zaburzeń dotycząca niemowląt lub małych dzieci, której podstawowymi objawami są nieprawidłowości w ich interakcjach społecznych. Najczęściej występują w wyniku niewłaściwej opieki nad dzieckiem, jego psychicznego lub fizycznego zaniedbywania albo maltretowania, które prowadzą do deficytów w tworzeniu się więzi. Należą do nich: reaktywne zaburzenia przywiązania w dzieciństwie (F 94.9) oraz zaburzenia selektywności przywiązania w dzieciństwie (F 94.2).[1] Kilka innych nieprawidłowości emocjonalnych dzieci i młodzieży, niemających w definicji zaburzeń przywiązania, jest mniej lub bardziej pośrednio związane z zaburzeniami więzi w najwcześniejszym rozwoju dziecka. Przede wszystkim jednak tworzenie się podstawowej więzi między dzieckiem i jego opiekunem wpływa na trajektorie normalnego i nieprawidłowego rozwoju człowieka.
Definicja
Charakterystyczne dla tego zaburzenia są nieprawidłowości interakcji społecznych, które są albo zahamowane, ambiwalentne lub cechuje je nadwrażliwość.
Definicja
Poszukiwanie w sytuacji stresowej (rozstanie z opiekunem, jego dłuższa nieobecność lub inne) pocieszenia i komfortu bez względu na osobę, która mogłaby go udzielić. Interakcje społeczne są słabo zróżnicowane, w niemowlęctwie „przywieranie” do osób z otoczenia, później niezróżnicowane poszukiwanie uwagi ze strony otoczenia.
Spis treści
Teoria przywiązania
Teoria przywiązania (ang. attachment theory) stała się ostatnio bardzo ważnym konstruktem w rozumieniu rozwoju dziecka i kształtowaniu się psychopatologii. Obok psychoanalitycznej teorii związku z obiektem najlepiej opisuje tworzenie się więzi. W następnej części przedstawimy jej podstawowe założenia oraz związek z psychopatologią dziecka i dorosłego.
Jak rozumieć termin „przywiązanie”?
Bowlby, angielski badacz, zdefiniował przywiązanie jako „pierwszy system motywacyjny
Dodaj do ulubionych
