Co znajdziesz w artykule?
Przymus bezpośredni jest jednym z najtrudniejszych i najbardziej obciążających emocjonalnie działań lekarza. Obciążenie to wynika przede wszystkim z konieczności stosowania siły wobec pacjenta i obawy przed zerwaniem relacji terapeutycznej, ale też przed ryzykiem spowodowania i odniesienia obrażeń oraz koniecznością wyjaśniania sytuacji rodzinie chorego, a czasem i innym pacjentom. Coraz większego znaczenia nabiera też ryzyko prawne, w szczególności obawa przed naruszeniem skomplikowanych przepisów, co może zostać zinterpretowane jako naruszenie praw pacjenta i skutkować roszczeniami odszkodowawczymi. Dodatkową uciążliwością jest konieczność udzielania wyjaśnień licznym instytucjom kontrolnym, którym zdarza się apriorycznie negatywne nastawienie do stosowania przymusu czy do psychiatrii w ogóle.
Spis treści
Prawną podstawą stosowania przymusu bezpośredniego jest art. 18 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego z 19 sierpnia 1994 roku, 1 a przepisem wykonawczym Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 28 czerwca 2012 roku w sprawie sposobu stosowania i dokumentowania zastosowania przymusu bezpośredniego oraz dokonywania oceny zasadności jego zastosowania. 2 Te dwa akty prawne podejmują próbę bardzo szczegółowej regulacji stosowania przymusu, jednak robią to w sposób niedoskonały.
Analizę tych regulacji
Dodaj do ulubionych
