Co znajdziesz w artykule?
Ostra zatorowość płucna (ZP) jest najpoważniejszą i najgroźniejszą manifestacją kliniczną żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ). Częstość przypadków ZP jest trudna do określenia ze względu na możliwy całkowicie bezobjawowy przebieg choroby, gdy diagnoza może być postawiona przypadkowo.[1] Z kolei w innych przypadkach o wystąpieniu zatorowości płucnej dowiadujemy się dopiero wówczas, gdy nastąpił zgon sercowy pacjenta w jej wyniku.[2,3]
Szacuje się, że zatorowość płucna jest jedną z głównych przyczyn śmiertelności i zachorowalności w Europie. Z drugiej strony tylko u około 7 proc. pacjentów, którzy zmarli w początkowej fazie ŻChZZ,[1] prawidłowo rozpoznawana jest ZP, co świadczy o podstępnym przebiegu i trudnościach diagnostycznych w rozpoznawaniu tej jednostki chorobowej, w której wczesne wdrożenie leczenia może zapobiegać śmiertelnym powikłaniom.
Spis treści
Opis przypadku
50-letni pacjent zgłosił się na szpitalny oddział ratunkowy z powodu występujących od mniej więcej 3 tygodni dolegliwości bólowych lewego podudzia oraz uczucia kołatania serca od 3 dni.
W wywiadzie: nadciśnienie tętnicze, kamica nerkowa, przebyta przed dwoma laty zakrzepica żył głębokich kończyny dolnej prawej w przebiegu unieruchomienia po urazie (stłuczenie), leczona acenokumarolem przez 6 miesięcy; według relacji pacjenta leczenie przeciwzakrzepowe przerwano pomimo
Dodaj do ulubionych
