Co znajdziesz w artykule?
  • Zespół rozpadu guza nowotworowego (TLS – tumor lysis syndrome) jest szybko postępującym stanem zagrażających życiu zaburzeń metabolicznych, do których dochodzi w następstwie stosowania leczenia przeciwnowotworowego lub samej choroby. W niniejszym artykule podkreślono, jak duże znaczenie ma trafność diagnozy, a także odpowiednie leczenie zwiększające szanse na przeżycie
Spis treści

Zespół rozpadu guza nowotworowego jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia, do którego najczęściej dochodzi u pacjentów z chorobami rozrostowymi hematologicznymi (takimi jak ostra białaczka z hiperleukocytozą, chłoniaki o wysokim stopniu złośliwości) oraz z guzami litymi o wysokim indeksie proliferacyjnym (czerniak, drobnokomórkowy rak płuca [DRP]) – samoistnie lub w następstwie leczenia nowotworu złośliwego, najczęściej po upływie 6-72 godzin od rozpoczęcia terapii.

Do głównych zaburzeń

metabolicznych stwierdzanych w przebiegu TLS należą procesy związane z gwałtownym rozpadem komórek nowotworowych, czyli: hiperurykemia, hiperkaliemia, hiperfosfatemia oraz hipokalcemia.

Obraz kliniczny TLS zależy od stopnia zaburzeń elektrolitowych i rozwoju wtórnych do nich powikłań, takich jak ostra niewydolność nerek, zaburzenia rytmu serca, a nawet do zgonu chorego.

Opis przypadku

Kobieta, lat 65, została przyjęta do kliniki hematologii z podejrzeniem ostrej białaczki (o nieznanym pierwotnie typie) w celu dalszej diagnostyki i leczenia. W trakcie wykonywanej diagnostyki w badaniach laboratoryjnych zidentyfikowano:

podwyższone stężenie kreatyniny: 2,02 mg/dl

• podwyższone stężenie mocznika: 173 mg/dl

• hiperurykemię: 22,9 mg/dl

• hiperfosfatemię: 5,9 mg/dl

• hipokalcemię: 7,7 mg/dl

• stężenie potasu: 3,7 mmol/l (nie odbiegało od normy).

U chorej stwierdzono ponadto niewydolność oddechową znacznego stopnia, wymagającą zastosowania tlenoterapii biernej, a w badaniach obrazowych – cechy obustronnego obrzęku płuc. Krążenie wspomagano wlewem dobutaminy (1 ml/godz.) i nitrogliceryny, diurezę zaś forsowano wlewem furosemidu (10 mg/godz.). Z uwagi na cechy nasilonego zastoju płucnego nie wdrożono dodatkowego nawodnienia, niemniej obawiając się pogorszenia stanu ogólnego i rozwinięcia pełnoobjawowego TLS, pacjentce podawano rasburykazę w dawce 0,20 mg/kg m.c./24 godziny w 30-minutowym wlewie dożylnym w 50 ml roztworu NaCl 9 mg/ml (0,9%), uzyskując obniżenie stężenia kwasu moczowego do 0,5 mg/dl oraz kreatyniny do 1,5 mg/dl w ciągu 48-72 godzin terapii. Z uwagi na ciężki stan ogólny pacjentki i wdrożenie leczenia cytoredukcyjnego (cytarabina) podaż rasburykazy kontynuowano przez 7 dni, monitorując stężenie kwasu moczowego i stan kliniczny chorej.

Patofizjologia

Kiedy komórki nowotworowe ulegają rozpadowi, wydzielają potas, fosfor i kwasy nukleinowe, które są metabolizowane do hipoksantyny, następnie ksantyny i wreszcie kwasu moczowego. Hiperkaliemia może wywoływać poważne, zagrażające życiu zaburzenia rytmu serca. Hiperfosfatemia indukuje wtórnie hipokalcemię, tężyczkę, arytmię i drgawki, a także może powodować wytrącanie się kryształów fosforanu wapnia w różnych narządach, prowadząc do upośledzenia ich czynności (np. w nerkach kryształy te mogą powodować ostre uszkodzenie). Hiperurykemia sprzyja ostremu uszkodzeniu nerek, nie tylko przez krystalizację wewnątrznerkową, lecz także w wyniku niezależnych mechanizmów, takich jak zwężenie naczyń nerkowych, upośledzenie mechanizmów autoregulacji, zmniejszenie nerkowego przepływu krwi, indukowanie stanów zapalnych 1 . Zjawisko lizy guza (tab. 1) prowadzi również do uwalniania cytokin, które mogą stanowić przyczynę zespołu ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej i często niewydolności wielonarządowej 2 . Zjawisko występuje, gdy z komórek uwalniana jest większa ilość potasu, fosforu, kwasów nukleinowych i cytokin, niż są w stanie sobie z tym poradzić mechanizmy homeostatyczne organizmu. Wydalanie nerkowe jest głównym sposobem usuwania moczanów, ksantyn i fosforanów, które mogą wytrącać się w dowolnej części nerkowego układu zbiorczego. Pełnoobjawowy kliniczny zespół lizy guza jest mało prawdopodobny bez wcześniejszego rozwoju nefropatii i wynikającej z tego niezdolności nerek do sprawnego wydalania substancji rozpuszczonych w takim stopniu, aby poradzić sobie z obciążeniem metabolicznym. Uszkodzenie tkanek wywołane przez kryształy w zespole lizy guza spowodowane jest przez fosforany wapnia, kwas moczowy i ksantynę, które wytrącają się w kanalikach nerkowych, powodując ich stan zapalny i niedrożność 3 .

Tabela 1. Kryteria rozpoznania laboratoryjnego (LTLS) i klinicznego (CTLS) zespołu lizy guza

Tabela 1. Kryteria rozpoznania laboratoryjnego (LTLS) i klinicznego (CTLS) zespołu lizy guza

Zespół rozpadu guza nowotworowego – dyskusja

Aby zapobiec rozwojowi pełnoobjawowego TLS, niezwykle ważna jest identyfikacja czynników ryzyka oraz wczesne wdrożenie odpowiedniej profilaktyki i leczenia 4 . Do czynników ryzyka związanych z samym nowotworem należą tu:

  • wrażliwość nowotworu na stosowaną chemioterapię (CTH – chemotherapy)
  • duża masa guza >2 × górna granica normy
  • krwinki białe (WBC – white blood cells) >25 000/l
  • szybka proliferacja komórek nowotworowych
  • rozległe nacieczenie szpiku kostnego przez nowotwór złośliwy.

U opisanej pacjentki, oprócz wymienionych wcześniej cech laboratoryjnego TLS (znacznie podwyższone stężenie kwasu moczowego i fosforanów w surowicy), niepokój budziły również leukocytoza – 35 000/l, dehydrogenaza mleczanowa (LDH – lactate dehydrogenase) – 1854 j./l, podejrzewano przy tym obecność nacieków białaczkowych w obrębie dolnych dróg oddechowych, wraz z cechami obrzęku płuc i wynikającym z tego stanu ograniczeniem prowadzenia intensywnego nawodnienia. Odwodnienie, niskie pH moczu, oliguria, nefropatia i zaawansowany wiek również stanowią czynniki ryzyka rozwoju TLS związane ze stanem klinicznym pacjenta.

U chorych z niskim ryzykiem rozwoju TLS zaleca się zwiększenie podaży płynów do co najmniej 3 l dziennie (bilans łączny), profilaktycznie podaje się też im zazwyczaj allopurynol (100-200 mg/24 godz. w stanach lekkich; 300-600 mg/24 godz. w stanach umiarkowanie ciężkich; 700 mg do 900 mg/24 godz. w stanach ciężkich). Pacjenci nie wymagają specjalnego monitorowania.

Pacjentom ze średnim i wysokim zagrożeniem rozwoju klinicznego TLS należy wykonywać badania biochemiczne krwi (stężenie elektrolitów, kreatyniny, mocznika, kwasu moczowego, aktywność LDH, układ krzepnięcia) oraz elektrokardiograficzne (EKG) serca. Badania powinny być powtarzane w zależności od sytuacji klinicznej chorego oraz wyjściowych wartości parametrów. Aby utrzymywać diurezę >100 ml/m 2 /godzinę, należy prowadzić intensywne nawodnienie dożylne w dawce 3000 ml/m 2 /24 godziny wraz z jednoczesną podażą dożylną furosemidu w dawce 1 mg/kg pod kontrolą ciśnienia tętniczego, zwiększając dawkę do 2-4 mg/kg dożylnie w razie anurii. Nawadnianie należy rozpocząć jak najszybciej, najlepiej 24-28 godzin przed rozpoczęciem CTH. Pacjentom ze średnim ryzykiem wystąpienia TLS zaleca się na 24 godziny przed wdrożeniem leczenia przeciwnowotworowego wdrożenie terapii allopurynolem w dawce 300 mg/m 2 /24 godziny, z dużym zaś należy mniej więcej 4 godziny przed rozpoczęciem CTH podać dożylnie rasburykazę w dawce 0,2 mg/kg m.c. w 30-minutowym wlewie i kontynuować terapię przez 5 dni.

Bardzo ważnym elementem postępowania z pacjentem z zespołem rozpadu guza nowotworowego jest wyrównanie zaburzeń elektrolitowych. W przypadku hipokaliemii <3 mmol/l trzeba rozważyć suplementację potasu (najlepiej w formie dożylnej wraz z innymi płynami), a przy hiperkaliemii >6-7 mmol/l postępowanie podyktowane jest stanem klinicznym chorego. Jeżeli nie występują objawy kliniczne, należy monitorować rytm serca chorego (EKG), wstrzymać płyny dożylne zawierające potas, zastosować krótko działającą insulinę z wlewem glukozy i ewentualnie podać resonium (doustnie lub w postaci wlewek doodbytniczych) bądź wprowadzić leczenie nerkozastępcze. U chorych z hiperurykemią w przebiegu klinicznego TLS postępowaniem z wyboru jest zamiana allopurynolu na rasburykazę podawaną codziennie do 5 dni (zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu klinicznym, zgodnie z wytycznymi European Medicines Agency [EMA] i Food and Drug Administration [FDA]). Jeżeli u pacjenta mimo zastosowanego leczenia dochodzi do znacznego pogorszenia funkcji nerek, niepoddających się modyfikacji zaburzeń elektrolitowych, przewodnienia, należy rozważyć zastosowanie leczenia nerkozastępczego.

Tabela 2. Kryteria rozpoznania i stopnie klinicznego zespołu rozpadu guza nowotworowego u dorosłych chorych wg Cairo i Bishopa

Tabela 2. Kryteria rozpoznania i stopnie klinicznego zespołu rozpadu guza nowotworowego u dorosłych chorych wg Cairo i Bishopa

Podsumowanie

Zespół rozpadu guza nowotworowego jest szybko postępującym stanem zagrażających życiu zaburzeń metabolicznych, do których dochodzi w następstwie stosowania leczenia przeciwnowotworowego lub samej choroby. Należy wdrożyć odpowiednie działania profilaktyczne, trafnie zidentyfikować objawy kliniczne i laboratoryjne (tab. 2) mogące wskazywać na rozwój TLS, aby jak najszybciej rozpocząć terapię, tym samym zwiększając szansę chorego na przeżycie i powrót prawidłowej funkcji narządów, w szczególności nerek.

Abstract
Tumor lysis syndrome as a life-threatening emergency

Tumor lysis syndrome (TLS) is an immediate life-threatening condition that most often occurs in patients with hematologic proliferative diseases (i.e. acute leukemia with hyperleukocytosis, high-grade lymphomas) and solid tumors with a high proliferative index (i.e., melanoma, small-cell lung cancer), either spontaneously or following treatment of the malignant neoplasm, usually between 6-72 hours after the start of therapy. The main metabolic abnormalities found in the course of TLS include those associated with rapid tumor cell breakdown, i.e., hyperuricemia, hyperkalemia, hyperphosphatemia and hypocalcemia. The clinical presentation of tumor lysis syndrome depends on the degree of electrolyte abnormalities and the development of complications secondary to them, such as acute renal failure, cardiac arrhythmias, or even death of the patient. In order to prevent the development of full-blown TLS, it is extremely important to identify risk factors and implement appropriate prevention and treatment early.

Piśmiennictwo
  1. 1. Feig DI, Kang DH, Johnson RJ. Uric acid and cardiovascular risk. N Engl J Med 2008;359(17):1811-21
  2. 2. Soares M, Feres GA, Salluh JI. Systemic inflammatory response syndrome and multiple organ dysfunction in patients with acute tumor lysis syndrome. Clinics (Sao Paulo) 2009;64(5):479-81
  3. 3. LaRosa C, McMullen L, Bakdash S, et al. Acute renal failure from xanthine nephropathy during management of acute leukemia. Pediatr Nephrol 2007;22(1):132-5
  4. 4. Binkowska P, Zaucha JM. Niskie dawki rasburykazy w zapobieganiu zespołowi lizy guza u chorej z chłoniakiem z dużych komórek B – opis przypadku. Onkologia w Praktyce Klinicznej 2008:4(6)228-31