Streszczenie
Z powodu coraz częstszej oporności bakterii nie zaleca się stosowania azytromycyny w monoterapii w leczeniu rzeżączki. Może ona jednak odegrać istotną rolę w leczeniu rzeżączki w szczególnych sytuacjach klinicznych oraz w połączeniu z cefalosporynami o szerokim zakresie działania.
Wprowadzenie
Azytromycyna jest antybiotykiem azalidowym należącym do grupy makrolidów. W porównaniu z erytromycyną odznacza się lepszym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, szybszą penetracją do tkanek, wyjątkowymi właściwościami farmakokinetycznymi oraz szerszym zakresem działania przeciwbakteryjnego. Azytromycyna działa przez hamowanie zależnej od RNA syntezy peptydów w wyniku wiązania się z podjednostką 50 s rybosomu. Stężenie azytromycyny w tkankach jest około 50 razy większe niż w surowicy, zaś okres biologicznego półtrwania antybiotyku w tkankach wynosi 2-4 dni. W badaniach na zwierzętach odnotowano duże stężenia azytromycyny w fagocytach, co wiąże się z dużym stężeniem leku w tkankach objętych procesem zapalnym.
Azytromycyna działa na większość bakterii odpowiedzialnych za zakażenia przenoszone drogą płciową – zwłaszcza Chlamydia trachomatis, Neisseria gonorrhoeae, Ureaplasma urealyticum, Mycoplasma genitalium, Treponema pallidum i Haemophilis ducreyii. Lek jest zalecany w terapii niepowikłanego zakażenia narządów płciowych wywołanego przez C. trachomatis i w jednorazowej doustnej dawce wydaje się obiecującym rozwiązaniem zarówno w leczeniu, jak i postępowaniu epidemiologicznym wobec innych zakażeń przenoszonych drogą płciową. Autorzy artykułu przeanalizowali wyniki badań dotyczących zastosowania azytromycyny w monoterapii zakażeń N. gonorrhoeae oraz zwiększającej się oporności na ten antybiotyk.
Dodaj do ulubionych