Streszczenie
W ciągu ostatnich 20 lat nastąpił znaczny rozwój w leczeniu i technologiach samodzielnego leczenia chorych na cukrzycę. W żadnym innym okresie od czasu wprowadzenia leczenia insuliną w latach 20. XX wieku nie dokonał się tak istotny postęp w leczeniu cukrzycy. Pomimo tych osiągnięć nadal istnieją spore niedostatki w zakresie jakości leczenia chorych na cukrzycę. Badania wykazały, że przeważająca większość chorych na cukrzycę nie stosuje się do zaleceń dotyczących kontroli glikemii, ciśnienia tętniczego i stężenia lipidów. Lekarze borykają się również z problemami dotyczącymi promowania zmian zachowań związanych z całym zakresem leczenia cukrzycy: aktywności fizycznej, diety, utraty masy ciała, systematycznego przyjmowania leków oraz wykorzystywania dobrze poznanych algorytmów wiążących samodzielne monitorowanie stężenia glukozy z przyjmowaniem leków i zmianami stylu życia.
My, klinicyści, cierpimy i doświadczamy frustracji, kiedy u naszych chorych na cukrzycę rozwijają się powikłania, które można było opóźnić lub im zapobiec przez poprawę współpracy pacjenta w leczeniu. Niewielu z nas przechodzi szkolenie przygotowujące do pozornie beznadziejnego zadania zmagania się z ambiwalencją, oporem, depresją i wypaleniem, stanami, których doświadcza wielu chorych na cukrzycę. Niewiele chorób wpływa na tak wiele aspektów życia jak cukrzyca.
Dodaj do ulubionych