Związek nieprawidłowej glikemii na czczo z ryzykiem rozwoju cukrzycy typu 2 i chorób układu sercowo-naczyniowego

Dostępne dane wskazują zdecydowanie, że osoby z IFG, będącą obok nieprawidłowej tolerancji glukozy (impaired glucose tolerance, IGT) wczesnym etapem zakłócenia metabolizmu tego cukru, są w znacznie większym stopniu narażone na rozwój T2DM niż osoby z normoglikemią. Istnieją natomiast wątpliwości, czy IFG wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia incydentów sercowo-naczyniowych. Ich rozstrzygnięcia podjęła się grupa badaczy amerykańskich, przeprowadzając badanie o akronimie MESA (Multi-Ethnic Study of Atherosclerosis).
Badaniem objęto 6814 mieszkańców różnych regionów Stanów Zjednoczonych, obojga płci (K – 52,9%, M – 47,1%), w wieku 45-84 lat (średnio 62,2 roku), przy czym 38% całej kohorty stanowiły osoby rasy białej, 28% Afroamerykanie, 22% Latynosi i 12% pochodzenia chińskiego. Kwalifikacja do badania odbyła się w latach 2000-2002, a podstawą objęcia określonej osoby obserwacją był brak danych o występowaniu CVD. Poza wizytą na początku badania każda osoba odbyła 3 wizyty, przy czym ostatnią w 2007 roku. Kryteria wykluczenia obejmowały: przebyty zawał serca, dusznicę bolesną, niewydolność serca, udar mózgu lub przemijające niedokrwienie mózgu, przebycie pomostowania aortalno-wieńcowego, stentowanie naczyń wieńcowych, wszczepienie zastawek serca lub rozrusznika. W czasie pierwszej wizyty od każdej osoby zakwalifikowanej do obserwacji zbierano dokładny wywiad lekarski, w tym dotyczący palenia tytoniu i stosowania leków hipotensyjnych. Określano standardowe parametry antropometryczne oraz wartość ciśnienia tętniczego (nadciśnienie tętnicze rozpoznawano, jeśli ciśnienie skurczowe wynosiło ≥140, a rozkurczowe ≥90 mm Hg). Oznaczano również stężenie we krwi standardowych frakcji lipidowych oraz glukozy.