Leczenie antagonistą receptora angiotensynowego w celu zapobiegania mikroalbuminurii

Streszczenie

Cel badania. Mikroalbuminuria jest wskaźnikiem predykcyjnym chorób układu sercowo-naczyniowego, a także nefropatii cukrzycowej. To badanie zaprojektowano w celu ustalenia, czy stosowanie antagonisty receptora angiotensynowego (ARB) olmesartanu może zapobiec wystąpieniu mikroalbuminurii lub opóźnić jej pojawienie się u chorych na cukrzycę typu 2.

Projekt i metody. Badanie było randomizowane wieloośrodkowe kontrolowane z podwójnie ślepą próbą, w którym uczestniczyło 4447 chorych na cukrzycę typu 2. Badani byli w wieku 18-75 lat i na początku próby klinicznej charakteryzowali się prawidłowym wydalaniem albumin z moczem (normoalbuminurią). Randomizowano ich losowo do podawania placebo lub olmesartanu w dawce 40 mg/24 h, a mediana czasu leczenia wyniosła 3,2 roku.
Podczas próby klinicznej u chorych obniżano ciśnienie tętnicze do wartości <130/90 mm Hg, stosując konwencjonalne leki hipotensyjne (z wyłączeniem inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę [ACE], ARB oraz antagonistów aldosteronu - z wyjątkiem olmesartanu stosowanego w grupie aktywnego leczenia). Chorych przyjmujących inhibitory ACE lub ARB w ciągu poprzedzających 6 miesięcy wyłączano z badania. Ciśnienie tętnicze mierzono podczas każdej wizyty kontrolnej za pomocą automatycznego urządzenia. Zawartość ciśnienia przyjmowano średnią z trzech pomiarów wykonanych w odstępach 3 minut.
Głównym ocenianym parametrem był czas do pierwszego wystąpienia mikroalbuminurii. Mocz badano, dokonując oznaczeń metodą o zweryfikowanej wartości w porannych próbkach. Mikroalbuminurię zdefiniowano w tej próbie klinicznej jako stosunek stężenia albumin do stężenia kreatyniny w moczu wynoszący >35 mg/g u kobiet oraz >25 mg/gu mężczyzn. Każdy nowy nieprawidłowy stosunek stężenia albumin do stężenia kreatyniny w moczu potwierdzano kolejnym wynikiem wskazującym na mikroalbuminurię (w co najmniej jednym z dwóch oznaczeń) w ciągu 2 tygodni od pierwszego nieprawidłowego wyniku. Chorzy z potwierdzoną mikroalbuminurią przechodzili do otwartego ramienia badania i byli leczeni olmesartanem w dawce 40 mg/24 h.
Drugorzędowymi punktami końcowymi były: 1) wszystkie powikłania sercowo-naczyniowe, 2) zgony z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz 3) incydenty nerkowe.
Mediana czasu obserwacji w tej próbie klinicznej wyniosła 3,2 roku. Średnia wartość hemoglobiny glikowanej (HbA_1C) wynosiła 7,7%, a średni czas trwania cukrzycy 6,1 roku. Spośród chorych włączonych do tej próby klinicznej u 67,7% występowały cztery czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, a u ponad 97% co najmniej dwa oprócz cukrzycy.