Nowe techniki w kardiologii: naukowy gadżet czy przydatne narzędzie?

Wielu kardiologów sceptycznie podchodzi do możliwości zastosowania ich w praktyce, uważając klasyczną echokardiografię za najbardziej rozwiniętą i wystarczającą technikę obrazową. Dostrzegają miejsce dla nowych technik tylko w wyspecjalizowanych ośrodkach akademickich, w których mogą one posłużyć do przygotowywania opracowań naukowych lub rozszerzonej diagnostyki wybranych przypadków. Z drugiej strony usłyszeć można głosy entuzjastów, którzy zwracają uwagę na duże możliwości, jakie nowe techniki mogą wnieść do praktyki klinicznej, a ich niedoskonałości uważają za możliwe do usunięcia w miarę postępu technologicznego.
Zamiarem autorów artykułu nie jest przekonywanie do któregokolwiek z wymienionych punktów widzenia, lecz obiektywne przedstawienie stanu wiedzy i własnych doświadczeń dotyczących nowych technik echokardiograficznych i ich możliwości zastosowania w praktyce. By nie zostać jednak posądzonym o ukrytą agitację, autorzy na wstępie szczerze przyznają, że można ich zaklasyfikować jako umiarkowanych entuzjastów nowych technik w echokardiografii.

Echokardiografia trójwymiarowa

TECHNIKA BADANIA
Najbardziej rozwiniętą i przydatną w codziennej praktyce nową techniką echokardiograficzną wydaje się echokardiografia trójwymiarowa (3-dimensional, 3D). Na początku badanie pozwalało rejestrować serie standardowych obrazów dwuwymiarowych z informacją o ich wzajemnym położeniu w przestrzeni, z których po zakończeniu badania tworzony był przestrzenny zbiór danych. Wyniki badania wykonanego tą techniką zawierały informacje uśrednione z kilkudziesięciu cyklów pracy serca i mogły być analizowane dopiero po cyfrowej obróbce danych. Mimo dodatkowych informacji uzyskanych na podstawie przestrzennych obrazów czas badania i liczne artefakty uniemożliwiały szersze stosowanie tej techniki. Dopiero wprowadzenie technologii badania 3D w czasie rzeczywistym (real-time/live 3D echocardiography), najpierw w badaniach przezklatkowych, a następnie przezprzełykowych, pozwoliło na jej wdrożenie do praktyki klinicznej.