Streszczenie
Mechanizmy te obejmują wzrost końcoworozkurczowej objętości LV, wzrost podatności mięśnia serca oraz ekscentryczny przerost LV z przestrzenną reorganizacją ułożenia włókien mięśniowych. W wyniku tych zmian obciążenie wstępne na poziomie sarkomeru pozostaje niezmienione lub prawie niezmienione, natomiast większe rozciągnięcie włókien mięśniowych przyczynia się do wzmożenia czynności skurczowej LV. Postępująca rozstrzeń LV powoduje zwiększenie skurczowego naprężenia ścian komory, co prowadzi do wzrostu obciążenia następczego i jednocześnie stymuluje dalszy przerost miokardium. Powyższe zmiany adaptacyjne mogą długo utrzymywać frakcję wyrzutową i frakcję skracania LV w granicach normy z bezobjawowym z reguły klinicznym przebiegiem choroby. Progresja zaburzeń z narastaniem przeciążenia objętościowego i ciśnieniowego prowadzi do wyczerpania rezerwy kompensacyjnej i osiągnięcia stanu, w którym dalszy wzrost obciążenia następczego skutkuje pogorszeniem się funkcji skurczowej LV definiowanej za pomocą frakcji wyrzutowej.
Czynnościowy podział niedomykalności aortalnej
Czynnościowa klasyfikacja NA zaproponowana przez El Khoury’ego dotyczy mechanizmów odpowiedzialnych za dysfunkcję zastawki i może odgrywać pomocniczą rolę w wyborze techniki zabiegu kardiochirurgicznego (ryc. 1). Typ I wyróżnia wspólna cecha – prawidłowy ruch płatków zastawki. Fala zwrotna jest związana:
- w typie Ia: z poszerzeniem aorty wstępującej i połączenia między opuszką a częścią tubularną aorty,
- w typie Ib: z poszerzeniem opuszki aorty i połączenia między opuszką a częścią tubularną aorty (ryc. 2 A, B),
- w typie Ic: z poszerzeniem pierścienia zastawki,
- w typie Id: z perforacją płatka.
Typ II obejmuje chorych z wypadaniem płatka zastawki aortalnej, natomiast typ III charakteryzują zmiany organiczne płatków, powodujące ich restrykcję.
Dodaj do ulubionych