Streszczenie
Wskazania do dializoterapii można podzielić na:
a) kliniczne: przewodnienie oporne na terapię lekami moczopędnymi, zwłaszcza zagrażające obrzękiem płuc, nadciśnienie tętnicze oporne na leczenie, znaczne upośledzenie łaknienia, nudności, wymioty, skaza krwotoczna, zapalenie osierdzia i zaburzenia świadomości;
b) biochemiczne: ciężkie zaburzenia elektrolitowe (hiperkaliemia, hiponatremia) oraz kwasica.
Przez kilka ostatnich lat utrwalił się pogląd o konieczności wczesnego rozpoczynania leczenia dializami, zanim wystąpią objawy mocznicy, zwłaszcza u chorych na cukrzycę. Wydawało się, że zmniejszy to umieralność, szczególnie z przyczyn sercowo-naczyniowych.
Obecnie u prawie połowy pacjentów dializy rozpoczyna się przy wartości szacunkowego wskaźnika filtracji kłębuszkowej (eGFR – estimated glomerular filtration rate) <10 ml/min/1,73m2 , a u chorych na cukrzycę jeszcze wcześniej (GFR<15ml/min/1,73m2 ). Wiąże się to z ciągle rosnącymi wydatkami na dializy i zwiększającymi się niedoborami personelu medycznego wyszkolonego w dializoterapii. Wdrożenie terapii dializami powoduje pogorszenie jakości życia pacjentów i upośledzenie funkcji poznawczych, szczególnie w populacji osób w podeszłym wieku. Nie powinno się więc zaczynać leczenia dializacyjnego zbyt wcześnie.
Jednocześnie należy podkreślić, że najczęściej stosowane wzory do obliczania eGFR – Cockcrofta-Gaulta oraz MDRD (Modification of Diet in Renal Disease) – są mało dokładne, zwłaszcza przy dużym upośledzeniu funkcji wydalniczej nerek. Niskie stężenie kreatyniny we krwi może wynikać zarówno z przewodnienia (rozcieńczenie krwi), jak i ze zmniejszenia masy mięśniowej, np. z powodu wyniszczenia. Ostatnio zaproponowano wzór CKD-EPI (Chronic Kidney Disease – Epidemiology Collaboration), dzięki któremu można dokładniej oszacować wartość GFR, co zmniejsza możliwość fałszywego rozpoznania przewlekłej choroby nerek.
Dodaj do ulubionych