Co znajdziesz w artykule?
- Współistnienie zakażenia HIV i takich chorób psychicznych, jak depresja czy stany lękowe, dodatkowo komplikują czynniki społeczne, np. stygmatyzacja, problemy z samoakceptacją i dyskryminacja ze względu na zakażenie lub orientację seksualną
- Leki antyretrowirusowe redukują poważne zaburzenia neurodegeneracyjne, ale ich oddziaływanie na łagodniejsze postaci zaburzeń neurokognitywnych związanych z HIV wymaga dalszej oceny w badaniach klinicznych
- Nowe metody leczenia, takie jak leki łączone dostępne w jednej tabletce czy długo działające terapie w postaci iniekcji, nie tylko są skuteczne, lecz także poprawiają stosowanie się pacjentów do zaleceń i jakość ich życia
Spis treści
- Zaburzenia neurokognitywne związane z HIV
- Patofizjologiczne spojrzenie na HAND
- Biomarkery z płynu mózgowo-rdzeniowego
- Zapalny zespół rekonstytucji immunologicznej
- Neuropsychiatryczne aspekty HAND
- Ocena pacjentów z HAND
- Rola leczenia antyretrowirusowego w kontekście HAND
- Penetracja leków antyretrowirusowych do OUN i działanie na rezerwuar wirusologiczny
- Rodzaje zaburzeń psychicznych związanych ze stosowaniem leków antyretrowirusowych
- Rodzaje zaburzeń psychicznych związanych ze stygmatyzacją i marginalizacją
- Rola leczenia antyretrowirusowego w kontekście społecznym
- Rola państwa, czyli co można jeszcze zrobić?
- Podsumowanie
W Polsce żyje niecałe 30 000 osób z potwierdzonym zakażeniem ludzkim wirusem niedoboru odporności (HIV – human immunodeficiency virus), a szacuje się, że kolejne 30 000 może nie być świadomych swojego zakażenia. Na koniec roku 2022 jedynie niewiele ponad 18 000 osób było objętych leczeniem antyretrowirusowym, co stanowi nieco ponad 60% osób z rozpoznanym zakażeniem 1 . Pomimo niezwykłych postępów w ostatnich latach w zakresie terapii antyretrowirusowej wyzwanie nadal stanowi leczenie chorób
Dodaj do ulubionych
