Diagnostyka różnicowa zaburzeń słyszenia

Podział zaburzeń słyszenia

Niedosłuch można podzielić w zależności od przyjętych kryteriów: momentu ujawnienia się niedosłuchu, lokalizacji patologii oraz głębokości i zakresu ubytku słuchu. Uwzględniając moment jego pojawienia się, wyróżniono:

• niedosłuch prelingwalny – powstający jeszcze przed rozwojem mowy (czyli <1 r.ż.), który można podzielić na: wrodzony (powstały w okresie prenatalnym) i nabyty (powstający po urodzeniu do 1 r.ż.),
• niedosłuch perilingwalny – nabywany w okresie kształtowania się mowy (2-7 r.ż.),
• niedosłuch postlingwalny, który powstaje po okresie rozwoju mowy (czyli >7 r.ż.).

Ze względu na lokalizację uszkodzenia niedosłuch dzieli się na:

• przewodzeniowy, czyli dotyczący części przewodzeniowej ucha,
• odbiorczy (zmysłowo-nerwowy), w którym można wyróżnić: niedosłuch ślimakowy (dotyczący części odbiorczej ucha) i pozaślimakowy (dotyczący nerwu ślimakowego),
• mieszany, czyli przewodzeniowo-odbiorczy,
• ośrodkowe zaburzenia słyszenia (umownie dotyczą one uszkodzeń drogi słuchowej powyżej jąder ślimakowych w pniu mózgu).

Przyjmuje się, że prawidłowy próg słyszenia wynosi ≤20 dB HL (ryc. 1). Po uwzględnieniu głębokości i zakresu ubytku słuchu dla częstotliwości 500, 1000 i 2000 Hz (niektórzy autorzy uwzględniają również 4000 Hz) podział niedosłuchu przedstawia się następująco:

• lekkiego stopnia,
• średniego stopnia,
• znacznego stopnia,
• głębokiego stopnia.