ODPOWIEDZIALNOŚĆ KARNA – PRZESTĘPSTWO POŚWIADCZENIA NIEPRAWDY/FAŁSZU INTELEKTUALNEGO

Art. 271. Kodeksu karnego

§1. Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, podlega karze pozbawienia wolności od trzech miesięcy do lat pięciu.

§2. W wypadku mniejszej wagi sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§3. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w §1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od sześciu miesięcy do lat ośmiu.

Wyrok Sądu Najwyższego z 07.10.2011 (II KK 29/11)

(…) w sytuacji, gdy ustawa z 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty w art. 42 obliguje lekarza do osobistego przebadania pacjenta przed wystawieniem zaświadczenia o jego stanie zdrowia, a nie zachodzą unormowane innymi przepisami wyjątki od tej regulacji, wystawienie zaświadczenia lekarskiego, w treści którego poświadczono osobiste stawiennictwo pacjenta u lekarza, jest poświadczeniem nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne.

Wyrok Sądu Najwyższego z 5 II 1974 I PR 518/73

Lekarz, który na podstawie wyników badań chorego ma pewność, że wszelka praca jest dla niego przeciwwskazana, a mimo to wydaje zaświadczenie innej treści, odpowiada za szkodę stąd wynikłą, jeżeli wykazane zostanie, że postępowanie lekarza pozostaje w normalnym związku przyczynowym np. ze śmiercią pacjenta. Okoliczność, że chory poinformowany o stanie swojego zdrowia prosi lekarza o umożliwienie mu kontynuowania pracy, nie przyjmuje zwolnień lekarskich i nie chce przejść na rentę, nie ma w takim wypadku żadnego znaczenia.

Pracownikowi będącemu w wieku produkcyjnym, który ma na utrzymaniu rodzinę, nie można skutecznie postawić zarzutu przyczynienia się do własnej śmierci (art. 362 kc) przez to, że nie narażając na niebezpieczeństwo innych osób – kontynuował pracę zawodową, bez dołożenia należytej staranności o własne zdrowie.

Art. 362 Kodeksu cywilnego

Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.