Jakie leki są skuteczne u pacjentów z rozkurczową niewydolnością serca?

Podsumowanie dowodów klinicznych Rozkurczowa niewydolność serca – czyli występowanie typowych objawów przewlekłej niewydolności serca przy zachowanej frakcji wyrzutowej lewej komory serca (LVEF – left ventricular ejection fraction) – jest zespołem chorobowym często spotykanym w praktyce klinicznej. Niestety w badaniach dotyczących rozkurczowej niewydolności serca nie stosuje się jednakowej wartości frakcji wyrzutowej lewej komory serca jako definiującej zachowaną funkcję skurczową. Leki, które są stosowane w rozkurczowej niewydolności serca, to diuretyki, inhibitory ACE, sartany, β-adrenolityki, antagoniści wapnia, digoksyna i statyny. Inhibitory ACE zmniejszają umieralność Jedno małe prospektywne badanie przeprowadzone we Francji obejmowało 358 pacjentów przyjętych do szpitala z powodu pierwszego epizodu niewydolności serca z frakcją wyrzutową ≥50%. Pacjentów podzielono na dwie grupy na podstawie tego, czy został im przepisany inhibitor ACE (lizynopryl [32,3%], ramipryl [25,6%], peryndopryl [23,8%] lub enalapryl [5,5%]) przy wypisie ze szpitala, czy też nie. Autorzy badania podjęli próbę skorygowania błędu selekcji (selection bias) poprzez opracowanie wskaźnika skłonności i porównanie z dobranymi osobami z grupy kontrolnej. U pacjentów, którym przepisano inhibitory ACE, uzyskano zmniejszenie śmiertelności w ciągu 5 lat o 10% (NNT [number needed to treat]=10). Wykazano różne efekty stosowania różnych sartanów Dane dotyczące punktów oceny końcowej związanych ze stosowaniem sartanów nie są jednorodne. Kandesartan był oceniany w badaniu CHARM-Preserved, które obejmowało 3023 uczestników z 618 ośrodków w 26 krajach. Były to osoby z przewlekłą niewydolnością serca, w II do IV klasie czynnościowej NYHA, u których objawy niewydolności utrzymywały się przez co najmniej 4 tygodnie, a LVEF >40%. W grupie pacjentów leczonych kandesartanem uzyskano istotne zmniejszenie liczby hospitalizacji z powodu zaostrzenia przewlekłej niewydolności serca (NNT=30, z uwzględnieniem innych czynników oddziałujących na wynik), ale nie stwierdzono zmian umieralności. Losartan natomiast w porównaniu z placebo lub hydrochlorotiazydem wydłużał czas wykonywania wysiłku fizycznego i poprawiał jakość życia pacjentów, co zaobserwowano w 2 małych badaniach klinicznych z randomizacją obejmujących łącznie 60 pacjentów. W badaniu I-PRESERVE irbesartan nie miał wpływu ani na główne, ani drugorzędowe punkty oceny końcowej obejmujące: zgon z jakiejkolwiek przyczyny lub hospitalizacje z przyczyn sercowo-naczyniowych (p=0,35), zgon lub hospitalizacje z powodu niewydolności serca lub jakość życia (p=0,44). Niemniej na wynik mogło mieć wpływ skojarzone stosowanie innych leków, ponieważ 39%, 28% i 73% pacjentów w grupie przyjmującej irbesartan oraz 40%, 29% i 73% z grupy placebo otrzymywało odpowiednio inhibitor ACE, spironolakton lub β-adrenolityk.