Zastosowanie infliksymabu w leczeniu obwodowego wrzodziejącego zapalenia rogówki w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

Metody
Uwarunkowania: chorzy skierowani do ośrodka uniwersyteckiego. Chorzy lub populacja badana: sześcioro oczu u 3 chorych na PUK w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna, u których tradycyjne leczenie immunosupresyjne podawanymi doustnie prednizonem i cyklofosfamidem okazało się nieskuteczne lub źle tolerowane. Interwencja lub obserwacja: infliksymab podawano we wlewie dożylnym w dawce 5 mg/kg co 2-8 tygodni. Pierwszorzędowe punkty końcowe: subiektywna ocena złagodzenia bólu oraz obiektywna ocena takich wyników leczenia, jak ostrość wzroku, objawy zapalenia i postępujące ścieńczenie rogówki.

Wyniki
Złagodzenie bólu zgłosili wszyscy chorzy. Ostrość wzroku była nadal stabilna w 4 spośród 6 oczu, poprawiła się w jednym spośród 6 oczu i pogorszyła w jednym z 6 oczu (wtórnie do zmian bliznowatych zrębu). Szybkie ustąpienie stanu zapalnego i zahamowanie dalszego ścieńczenia rogówki stwierdzono we wszystkich oczach. Podobne wyniki uzyskano po ponownym leczeniu infliksymabem w 5 spośród 6 oczu, w których nastąpił nawrót choroby.

Podsumowanie
Leczenie infliksymabem powodowało szybkie, wyraźne i powtarzalne zahamowanie stanu zapalnego rogówki, bólu i keratolizy obserwowanych podczas PUK w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna. Chociaż wyniki odległe takiego leczenia są nieznane, zastosowanie infliksymabu należy rozważyć u osób dotkniętych PUK w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna, które nie odpowiedziały na tradycyjne leczenie standardowe. Określenie skuteczności infliksymabu w tej agresywnej chorobie wymaga przeprowadzenia większych badań prospektywnych.

Choroba Leśniowskiego-Crohna jest rodzajem zapalenia jelit cechującego się występowaniem miejscowego zapalenia ściany jelita na całej grubości, w następstwie którego dochodzi do powstania zwężeń jelita, niedrożności i naciekania sąsiednich struktur. Zmiany oczne pojawiają się u około 10% osób dotkniętych chorobą Leśniowskiego-Crohna i polegają najczęściej na zapaleniu błony naczyniowej, nadtwardówki i twardówki. Nie poznano zależności między obecnością zmian ocznycha występowaniem objawów układowych, ale zaostrzenia przebiegu choroby podstawowej często przyczyniają się do nasilenia zaburzeń oczu.Zmiany rogówkowe w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna są opisywane rzadko. Należą do nich nacieki obwodowe, nadżerki obwodowe, powstawanie okrężnej łuszczki rogówki i obwodowe wrzodziejące zapalenie rogówki (PUK). Zapalenie to pojawia się tylko u 1-2% osób dotkniętych chorobą Leśniowskiego-Crohna pod postacią postępującego obwodowego owrzodzenia rogówki prowadzącego do jej ścieńczenia i czasem perforacji. Tradycyjne leczenie stosowane w chorobie Leśniowskiego-Crohna i zwalczaniu jej objawów pozajelitowych polega na podawaniu salicylanów, antybiotyków i kortykosteroidów. Opisywano wprawdzie dobrą reakcję osób z chorobą Leśniowskiego-Crohna na działanie kortykosteroidów lub leków immunomodulujących, chorzy ci mogą jednak nie tolerować dawek leków i czasu trwania leczenia wymaganego w celu opanowania keratolizy o charakterystycznym nawracającym i agresywnym przebiegu.