U dzieci z przewlekłą chorobą nerek lepiej utrzymywać niższe wartości ciśnienia tętniczego krwi

PICO
Pytanie: Czy, w porównaniu ze standardowym, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi zwalnia progresję upośledzenia czynności nerek u dzieci z przewlekłą chorobą nerek?
Typ zagadnienia: Interwencja
Projekt badania: Prospektywne badanie randomizowane

W 33 ośrodkach nefrologii dziecięcej w Europie przeprowadzono prospektywne randomizowane badanie z udziałem dzieci w wieku 3-18 lat z przewlekłą chorobą nerek (PChN); wskaźnik przesączania kłębuszkowego 15-80 ml/min/1,73 m²) i nadciśnieniem tętniczym. Celem badania było ustalenie, czy większe niż standardowe obniżenie ciśnienia tętniczego krwi przyczynia się do zwolnienia progresji choroby nerek. Z udziału w badaniu wykluczano dzieci poddane wcześniej przeszczepieniu nerki lub obciążone współistnieniem poważnych chorób.
Po półrocznym okresie wdrożeniowym, w którym przerwano podawanie wszelkich inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) i antagonistów receptora angiotensynowego, chorych przydzielano losowo do grupy, w której docelowo osiągano standardowe wartości ciśnienia tętniczego krwi (między 50 a 90 centylem) lub do grupy, w której docelowo znacznie obniżano ciśnienie tętnicze krwi (<50 centyla). Chorych podzielono na podgrupy w zależności od choroby będącej przyczyną PChN oraz zmniejszenia wartości wskaźnika przesączania kłębuszkowego (GFR) w okresie wdrożeniowym. Pod koniec okresu wdrożeniowego rozpoczęto leczenie wszystkich chorych stałą dawką inhibitora ACE (ramiprylu), którą stopniowo zwiększano tak, aby osiągnąć zamierzony cel w ciągu 2 miesięcy (6 mg/m²). Prowadzący leczenie nefrolog decydował o zastosowaniu jednego lub więcej leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi w celu uzyskania założonych wartości docelowych, zabronione było jednak podanie kolejnego antagonisty układu reninowo-angiotensynowego. Leczenie obniżające ciśnienie tętnicze dostosowywano do wyników dobowego ambulatoryjnego monitorowania wartości ciśnienia, które przeprowadzano co pół roku. Głównym punktem końcowym był czas, jaki upłynął do zmniejszenia się wartości GFR o 50% lub progresji choroby do schyłkowej niewydolności nerek w trakcie pięcioletniej obserwacji.