Diagnostyka fizykalna bólu

Objaw bólowy jest wynikiem powstania łuku między miejscem zadziałania bodźca a miejscem jego percepcji, czyli ośrodkami struktur mózgowia. Na tej drodze zachodzą złożone zjawiska neurofizjologiczne i neurochemiczne, a ich aktywności wywołują ból. Badania dowiodły, że najmniejsze natężenie bólu obserwuje się między godz. 24 a 6 rano. Od godz. 6 ból zaczyna się nasilać, osiąga apogeum o godz. 12 i utrzymuje się do 17, po czym słabnie. Należy zatem wziąć pod uwagę porę dnia, w której zgłasza się pacjent, jeśli nie jest pod wpływem farmakologicznych środków przeciwbólowych.

Kolejność badania elektrodiagnostycznego

1. Ustalenie progu pobudliwości na siekaczu (dwukrotne; zapisanie wyniku średniego).
2. Badanie zęba lub zębów podejrzanych (przebarwionych, z dużym wypełnieniem, z próchnicą, z ubytkiem pochodzenia niepróchnicowego lub wskazywanym przez pacjenta itp.; zapisanie wyniku).
3. Zbadanie zęba równoimiennego w stosunku do podejrzanego; zapisanie wyniku.
4. Porównanie wyników.

Progi pobudliwości – co oznaczają wartości cyfrowe w elektroteście w aparacie o skali niemianowanej od 1 do 100:

► od 1 do 7 – może sugerować stan nadwrażliwości tkanki nerwowej, polaryzację spoczynkową zaburzoną, próg pobudliwości obniżony,
► od 8 do 60 – oznacza miazgę bez zmian (wartość zależy od grupy anatomicznej zębów); należy uwzględnić także inne czynniki, np. wiek, stan psychiczny w chwili badania (akceptację, lęk itp.),
► powyżej 60 – sugeruje zanikanie elementów nerwowych, podwyższony próg pobudliwości miazgi,
► powyżej 80 – sugeruje brak elementów nerwowych w tkance, brak odpowiedzi.
Interpretacja reaktywności miazgi na bodziec elektryczny musi być rozpatrywana zawsze indywidualnie. Powinna być ostrożna i zależna od indywidualnych cech badanego pacjenta: uzębienia, chorób, wieku, stanu psychicznego, przyjmowanych leków itp.[2]