Licówki są rodzajem stałych uzupełnień protetycznych cieszącym się coraz większą popularnością, stosowanym najczęściej w celu estetycznej odbudowy powierzchni wargowych zębów przednich. Pozwalają na uzyskanie doskonałego efektu estetycznego, umożliwiają zmianę kształtu i koloru zębów, nie wymagając dużej ingerencji w tkanki twarde. Wykonywane są z różnych rodzajów materiałów, najczęściej z ceramiki i żywicy kompozytowej, z wykorzystaniem prawie wszystkich istniejących metod technologicznych. Jednak niezależnie od zastosowanej techniki wykonania, jak każde inne uzupełnienia protetyczne odbierające obciążenia o wysokich wartościach, licówki mogą ulec uszkodzeniu podczas użytkowania przez pacjenta. Przeciążenia, nieprawidłowa okluzja, parafunkcje, nieprzestrzeganie zasad użytkowania, błędy w technologii wykonanej pracy przez technika oraz wady samego materiału (np. brak elastyczności) to najczęściej występujące przyczyny powstawania uszkodzeń omawianych uzupełnień^1,2. W przypadku ich zaistnienia możliwe jest wykonanie nowego uzupełnienia, co wiąże się z koniecznością pogłębienia obecnej preparacji, lub podjęcie próby naprawy, zwłaszcza w odniesieniu do uszkodzeń mechanicznych, klinicznie widocznych jako pęknięcia, ukruszenia, złamania lub nieszczelności. W wybranych sytuacjach należy rozważyć możliwość naprawy wewnątrzustnej, do której przeciwwskazaniem jest zdiagnozowanie stomatopatii protetycznej^1,2.

Materiały do wykonania licówek

Licówki są stałymi, jednoczęściowymi uzupełnieniami protetycznymi częściowo zastępującymi powierzchnie naturalnych zębów, głównie przedsionkowe. Ze względu na trwałe połączenie z tkankami, możliwości ich rekonstrukcji są bardziej ograniczone niż protez ruchomych. Sposób naprawy licówki uzależniony jest od jej budowy (grubości, rozległości, rodzaju preparacji tkanek), materiału zastosowanego do jej wykonania, charakteru oraz obszaru powstałego uszkodzenia, a także warunków okluzyjnych. W sytuacji odcementowania (szczególnie ceramiki) naprawę licówki można wykonać w laboratorium techniki dentystycznej. Należy jednak pamiętać, że uzupełnienia ceramiczne ulegające hydrolizie w wilgotnym środowisku jamy ustnej, podczas naprawy (mimo zachowania ostrożności w pracowni) mogą ulec nieodwracalnemu zniszczeniu, zazwyczaj wskutek zastosowania wysokiej temperatury w trakcie wypalania².

Najczęściej stosowanym materiałem do wykonywania licówek jest ceramika. Obecnie lekarz ma do dyspozycji ceramikę: skaleniową, dwukrzemowo-litową, hybrydową oraz leucytową3,4. Głównym składnikiem ceramiki skaleniowej jest szpat polny. Ten rodzaj ce...