Streszczenie
Szpiczak mnogi jest złośliwym chłoniakiem nieziarniczym wywodzącym się z limfocytów B. Jego istotę stanowi nowotworowy rozrost klonu plazmocytów syntetyzujących immunoglobulinę monoklonalną, który nacieka szpik kostny, niszczy strukturę kości i uniemożliwia prawidłowe wytwarzanie elementów morfotycznych krwi. Częstość występowania szpiczaka wynosi 3 na 100 000 osób na rok. Szczyt zachorowań przypada na 5-6 dekadę życia, przy czym okres utajenia może wynosić 20 lat i więcej. Chorzy zazwyczaj zgłaszają dolegliwości o charakterze reumatoidalnym – bóle kości (głównie odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa, żeber, bioder), ograniczenie ruchomości stawów, zaburzenia czucia, przykurcz palców rąk, osłabienie siły mięśniowej. Wśród objawów ogólnych pacjenci podają osłabienie, zmniejszenie masy ciała, stany podgorączkowe, zwiększoną podatność na infekcje, nocne poty oraz bóle kostne. Badania laboratoryjne wykazują przyspieszony odczyn Biernackiego (w typie wytwarzającym łańcuchy lekkie może być w normie), białkomocz, zwiększenie stężenia białka całkowitego w surowicy, obecność białka monoklonalnego w surowicy, hiperkalcemię (w ok. 30% przypadków), niedokrwistość, wzrost wytwarzania α2-mikroglobuliny.
Wyróżniamy 4 typy szpiczaka mnogiego w zależności od rodzaju produkowanej immunoglobuliny: IgG (najczęściej, dotyczy 54% chorych), IgA, IgD oraz wytwarzający łańcuchy lekkie.
Opis przypadku
Pacjent w wieku 62 lat został skierowany przez neurologa do Zakładu Chorób Błony Śluzowej i Przyzębia Instytutu Stomatologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (WUM) w celu konsultacji i ewentualnego leczenia zmian na błonie śluzowej jamy ustnej. Z dostarczonej dokumentacji medycznej z przebiegu dotychczasowego leczenia oraz wywiadu ogólnomedycznego wynikało, że pacjent przebył operację lewego nadgarstka z powodu zespołu cieśni nadgarstka w 2001 roku, otwarte wieloodłamowe złamanie nasady dalszej goleni prawej oraz złamanie kompresyjne kręgosłupa w odcinku Th10 w 2002 roku oraz operację odbarczenia kanału kręgowego w odcinku L3-L5 z powodu stenozy drogą fenestracji w 2007 roku. Ponadto pacjent był w trakcie diagnostyki uogólnionego włókniejącego stwardnienia mięśni i podejrzenia dystrofii miotonicznej typu 2.
Dodaj do ulubionych