Streszczenie
Złożoność zagadnienia wynika z różnorodności klasyfikacji stopnia zaawansowania (każdą cechują pewne ograniczenia), alternatywnych schematów leczenia neoadiuwantowego oraz konkurencyjnych strategii leczenia skojarzonego z uwzględnieniem odmiennych sekwencji stosowania poszczególnych metod, co dotyczy także chorych bez przerzutów nowotworu. Co ważne, wyniki obserwacji w zakresie odpowiedzi terapeutycznych po leczeniu neoadiuwantowym zmieniły niektóre z tradycyjnych poglądów na przebieg raka odbytnicy. Określenie priorytetów i zintegrowanie złożonych danych powinno ułatwić ustalenie optymalnego planu postępowania terapeutycznego.
Wprowadzenie
Dlaczego przegląd metod postępowania u chorych na raka odbytnicy jest istotny?
Celem pierwszej części niniejszego opracowania jest omówienie zalet i ograniczeń klasyfikacji stopnia zaawansowania raka odbytnicy, technik chirurgicznych i strategii radioterapii (RT) oraz leków wykorzystywanych w chemioterapii (CTx). Stwarza to podstawę do zrozumienia drugiej, ważniejszej części artykułu, w której dokonano integracji dostępnych danych i przedstawiono możliwości ustalenia racjonalnych, spójnych zasad postępowania terapeutycznego. Autorzy omawiają też perspektywy dalszego postępu w leczeniu chorych na raka odbytnicy oraz przedstawiają najważniejsze doniesienia, które wpłynęły na zmianę tradycyjnych poglądów odnośnie do postępowania. W artykule opublikowanym na łamach CA Cancer Journal for Clinicians w 1965 r., a zatem przed wprowadzeniem endoskopii, postulowano konieczność wczesnego ustalenia rozpoznania. U większości chorych raka odbytnicy rozpoznawano wówczas w III lub IV stopniu zaawansowania (w tym czasie opracowano klasyfikację stopnia zaawansowania American Joint Committee on Cancer). Mimo zredukowania umieralności okołooperacyjnej, nadal utrzymywała się ona na poziomie 12-25%, a połowa chorych umierała z powodu progresji raka odbytnicy. Dawniej jedyną metodą leczenia był radykalny zabieg chirurgiczny. Leczenie chirurgiczne nadal pozostaje zasadniczym elementem postępowania, a bezpośrednią przyczyną poprawy wyników jest doskonalenie techniki operacyjnej. Oprócz osiągnięć chirurgii, liczba ocenianych czynników wpływających na dobór postępowania terapeutycznego uległa zwielokrotnieniu. Prowadzenie leczenia przez zespół złożony z wielu specjalistów jest niezbędne nie tylko z powodu konieczności oceny znaczenia tych czynników, ale również przeprowadzenia pełnego zakresu badań diagnostycznych w celu ustalenia stopnia zaawansowania nowotworu oraz przyjęcia optymalnej strategii postępowania. Udowodniono, że regularne spotkania zespołu terapeutycznego znacząco przyczyniły się do poprawy wyników leczenia chorych na raka odbytnicy. Zasadnicze znaczenie dla uzasadnienia nadal kontrowersyjnego poglądu o konieczności indywidualizowania leczenia ma coraz głębsze przekonanie, że przebieg nowotworu w poszczególnych przypadkach może być znacząco różny, o czym może świadczyć zmienność odpowiedzi na leczenie neoadiuwantowe. Wyjściowy stopień zaawansowania raka odbytnicy nie musi być czynnikiem najlepiej przepowiadającym wynik leczenia i najprawdopodobniej nie powinien być jedynym czynnikiem decydującym o wyborze metody postępowania. Wyniki dotyczące oceny skuteczności różnych metod leczenia świadczą o tym, że wybór najwłaściwszej strategii postępowania może zależeć odczynników związanych z chorym. W opublikowanych wytycznych postępowania terapeutycznego pogląd ten nie jest jeszcze typowo uwzględniany.
Dodaj do ulubionych