Dziecko ze świstem krtaniowym

W ciągu następnej nocy dziecko było niespokojne, w kilka godzin po zaśnięciu wystąpił suchy, szczekający kaszel, chrypka, szybko narastający świst krtaniowy i duszność. Utrzymywała się obfita gęsta śluzowa wydzielina z nosa, nie stwierdzono gorączki. Chłopiec był pojony płynami, a diureza była prawidłowa. Podczas badania stwierdzono wyciek gęstej przejrzystej wydzieliny z nosa, nieco przekrwioną błonę śluzową gardła, nasilony ruch skrzydełek nosa. Utrudnionemu oddychaniu towarzyszyła wzmożona praca mięśni oddechowych pomocniczych: nad- i podobojczykowych, wcięcia jarzmowego mostka, międzyżebrowych, nadbrzusznych i przepony. Rytm serca był miarowy, częstotliwość oddechów przyspieszona. W badaniu osłuchowym stwierdzono wdechowy świst krtaniowy (stridor), któremu nie towarzyszyły trzeszczenia ani świsty podczas wydechu.

Rozpoznanie wstępne

Głównymi objawami stwierdzonymi podczas badania przedmiotowego dziecka był wdechowy świst krtaniowy i wciąganie międzyżebrzy. Brak wcześniejszych objawów zaburzeń oddychania i objawy zwiastunowe wskazujące na wirusowe zakażenie górnych dróg oddechowych sugerowały podgłośniowe zapalenie krtani.

Omówienie

Dusznością określa się subiektywne odczucie chorego dziecka, określane jako trudności w oddychaniu. Obiektywnie cechy tego stanu to: przyspieszone i pogłębione oddychanie oraz zwiększony udział pomocniczych mięśni oddechowych. Zwężenie w dolnym piętrze krtani w okolicy podgłośniowej wywołuje zmienny świst krtaniowy (stridor) o różnym stopniu nasilenia duszności, który zwykle jest wdechowy, ale bywa dwufazowy wdechowo-wydechowy, przerywany suchym, tzw. szczekającym kaszlem, przy zachowanym czystym głosie. Niedrożność dróg oddechowych powyżej rozdwojenia tchawicy, której towarzyszy świst krtaniowy, wymaga natychmiastowego rozpoznania różnicowego z przyczynami pozakrtaniowymi duszności, tj.: zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN), układu krążenia i serca, przemiany materii (śpiączka cukrzycowa, mocznica), choroby płuc i oskrzeli, choroby przebiegające z wysoką gorączką, niedokrwistość, hipoksja, hiperkapnia, miastenia, tężyczka czy czynniki psychogenne.
Diagnostyka duszności wdechowej i świstu krtaniowego wymaga uważnego zebrania wywiadu, dokładnego badania klinicznego i oceny miejsca, w którym powstało upośledzenie drożności dróg oddechowych (tab. 1).