Specyfika leczenia endodontycznego kobiet w ciąży

Ciąża to stan, w czasie którego w organizmie matki zachodzą przemiany fizjologiczne przygotowujące go do spełnienia swojej roli. Dotyczą one układów: endokrynnego, krwionośnego, oddechowego, krzepnięcia, pokarmowego oraz immunologicznego. Ogólnoustrojowe procesy mogą wpływać na występowanie charakterystycznych zmian w jamie ustnej, takich jak zapalenie dziąseł i przyzębia, guz ciążowy, ubytki erozyjne. Ponadto w tym okresie występuje również większa tendencja do próchnicy, która jest związana z zaburzeniami w odżywianiu oraz nieodpowiednią higieną jamy ustnej. Jest to czas, kiedy ciężarne podlegają rygorystycznym wytycznym dotyczącym stosowanych leków oraz metod leczenia stomatologicznego istotnych podczas procedur endodontycznych. Z drugiej strony, ze względu na współwystępujące zmiany emocjonalne, czas ten wymaga okazania pacjentce empatii i zrozumienia.

Zgodnie z zaleceniami Grupy roboczej ds. higieny jamy ustnej Polskiego Oddziału Sojuszu dla Przyszłości Wolnej od Próchnicy (ACFF – Alliance for a Cavity Free Future), National Maternal and Child Oral Health Resource Centre[3] i PTE (Polskiego Towarzystwa Periodontologicznego) z dnia 4 kwietnia 2018 roku, wśród pacjentek niewymagających natychmiastowej pomocy leczenie należy przeprowadzić między 14. a 20. tygodniem ciąży, a wg PTE w II trymestrze.[3,4] W III trymestrze należy wykonywać zabiegi krótkotrwałe oraz niestresogenne. W sytuacjach nagłych leczenie stomatologiczne można przeprowadzić w dowolnym trymestrze.[3]

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 roku w sprawie dawek granicznych promieniowania jonizującego, dawka graniczna dla ogółu ludności, w tym kobiet w ciąży, nie może przekraczać wartości 1 mSv/rok.