Spis treści
Nie jest jednoznacznie ustalone, czy leczenie wewnątrznaczyniowe przynosi korzyści u pacjentów z zespołem pozakrzepowym (PTS – post-thrombotic syndrome) po przebytym epizodzie zakrzepicy żył głębokich.
W trwającym 6 miesięcy badaniu klinicznym z randomizacją, obejmującym 225 chorych z PTS
o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego oraz z potwierdzoną w badaniach obrazowych niedrożnością żyły biodrowej, uczestników przydzielono do grupy poddanej stentowaniu żyły biodrowej lub do grupy standardowo leczonej zachowawczo. Po 6 miesiącach średnia wartość wskaźnika nasilenia choroby żylnej (Venous Clinical Severity Score [VCSS]) była istotnie niższa w grupie chorych, u których użyto stentów. Ponadto pacjenci poddani stentowaniu uzyskali wyższe wyniki w zakresie jakości życia oraz sprawności fizycznej. Jednocześnie częstość powikłań krwotocznych była większa w grupie chorych leczonych za pomocą stentów niż w grupie pacjentów leczonych standardowo (11,6% vs 3,6%). Należy jednak podkreślić, że większość pacjentów po implantacji stentu otrzymywała intensywniejszą terapię przeciwzakrzepową i przeciwpłytkową w celu utrzymania drożności stentu.
Wyniki wyżej omówionego badania są zgodne z obserwacjami pochodzącymi z wcześniejszych, mniejszych badań klinicznych. Konieczna jest jednak dalsza długoterminowa obserwacja pacjentów w celu oceny trwałości efektów leczenia oraz wpływu stentowania żył biodrowych na odległe wyniki kliniczne w populacji chorych z zespołem pozakrzepowym.
Dodaj do ulubionych
