Streszczenie
Analizę przeprowadzono, wykorzystując dane zebrane w amerykańskim programie IMS LifeLink, rejestrującym szeroki wachlarz informacji dotyczących między innymi: charakterystyki demograficznej chorych podlegających zarówno szpitalnej, jak i pozaszpitalnej opiece medycznej, rozpoznania choroby na podstawie klasyfikacji ICD-9 oraz rodzaju przepisywanych leków. Należy podkreślić, że zidentyfikowano ponad 1 200 000 osób, którym zapisano co najmniej jedną receptę na leki hipoglikemizujace, począwszy od 1 czerwca 2005 roku. Zebranie danych dotyczących tak ogromnej kohorty chorych na T2DM pozwala zgodzić się z opinią autorów omawianego badania, że oddaje ono dobrze rzeczywisty charakter leczenia hipoglikemizującego stosowanego w Stanach Zjednoczonych (real world).
Za podstawowe kryteria kwalifikacji przyjęto:
– rozpoznanie T2DM,
– brak danych wskazujących na przebycie zawału serca, udaru mózgu lub zabiegu rewaskularyzacji naczyń wieńcowych (angioplastka/aterektomia, przezskórna plastyka wewnątrznaczyniowa/stentowanie lub pomostowanie aortalno-wieńcowe) w ciągu 9 miesięcy poprzedzających badanie oraz przepisanie choremu jakiegokolwiek nowego leku hipoglikemizującego, począwszy od 1 czerwca 2005, przy czym za nowy lek przyjmowano taki, który nie był przepisywany w poprzednich 9 miesiącach.
Dodaj do ulubionych
