Streszczenie
Powyższe zmiany wpłynęły na decyzję o przyjęciu przez naszą komisję następujących zasad oceny:
1. Za rozpoznanie wszystkich istotnych nieprawidłowości przyznawano 3 punkty.
2. Zależnie od istotności klinicznej danej nieprawidłowości w elektrokardiogramie przyznawano jej od 1 do 3 punktów. Za rozpoznanie niewłaściwe lub brak prawidłowego rozpoznania odejmowano punkty. W przypadku kategorii 3- i 2-punktowej odejmowano wszystkie. W kategorii jednopunktowej mieściło się z reguły więcej nieprawidłowości, więc brak lub niewłaściwe rozpoznanie oznaczało odjęcie 0,25 punktu.
3. Rozpoznania nieprawidłowości nieobecnych w elektrokardiogramie oceniano indywidualnie, w zależności od klinicznej wagi pomyłki.
Zrezygnowano z kategorii „rozpoznania niewymagane”, czyli te, w których brakuje powszechnie akceptowanych kryteriów rozpoznawania. Ze względu na krótki czas, jaki upłynął od opublikowania Zaleceń dotyczących stosowania rozpoznań elektrokardiograficznych, zdefiniowane po raz pierwszy rozpoznania zaliczono do kategorii jednopunktowej.
Przy ocenie elektrokardiogramu uwzględniono minimalną amplitudę i czas trwania załamków i odstępów. Gdy nie były one spełnione, dopuszczano jedno z dwóch równoważnych rozpoznań. W tym miejscu należy wspomnieć, że gdy z takimi trudnościami w ocenie czasu trwania lub amplitudy spotkamy się w warunkach nieegzaminacyjnych, należy je zaznaczyć w opisie i przedstawić oba możliwe rozpoznania.
Zgodnie z zaleceniami, przygotowując elektrokardiogramy na egzamin, podano dodatkowe informacje o pacjencie i ewentualnie rozruszniku serca. Przed rozpoczęciem egzaminu dodatkowo zwrócono uwagę na różne, zależne od ustawienia elektrokardiografu, sposoby zapisu elektrokardiogramu. Podkreślono również konieczność analizy trzech fragmentów zapisu holterowskiego tak jak osobnych elektrokardiogramów.
Dodaj do ulubionych
