Zawał mięśnia sercowego spowodowany przezskórną interwencją wieńcową

Jeżeli przyjąć większą z tych szacunkowych wartości, to częstość występowania tych incydentów jest podobna do rocznej częstości występowania samoistnych zawałów mięśnia sercowego. Oznacza to, że wielu kardiologów i internistów może spotkać pacjentów z chorobą wieńcową, którzy przebyli okołozabiegowy zawał mięśnia sercowego. Kliniczne znaczenie tych zdarzeń oraz ich leczenie wiążą się z wieloma kontrowersjami i niepewnościami (tab. 1). Do często zadawanych pytań należą między innymi: czy rutynowe przesiewowe wykrywanie okołozabiegowego zawału mięśnia sercowego jest potrzebne? którzy pacjenci powinni być obserwowani w szpitalu przez dłuższy czas po okołozabiegowym zawale mięśnia sercowego? jakie są implikacje terapeutyczne i co powinniśmy mówić pacjentom, którzy przebyli okołozabiegowy zawał mięśnia sercowego mimo udanego zabiegu? czy zawał mięśnia sercowego w okresie okołozabiegowym ma takie same znaczenie rokownicze jak samoistny zawał mięśnia sercowego? czy zawał mięśnia sercowego w okresie okołozabiegowym jest właściwym punktem końcowym w próbach klinicznych? Celem tego przeglądu jest próba udzielenia odpowiedzi na te pytania i przedstawienie współczesnych poglądów w tej kwestii.

Definicje i czynniki predykcyjne martwicy mięśnia sercowego związanej z przezskórną interwencją wieńcową

W obowiązujących wytycznych dotyczących PCI oznaczanie biomarkerów sercowych (frakcji MB kinazy kreatynowej [CK-MB], troponiny sercowej bądź obu tych markerów) u pacjentów z objawami podmiotowymi lub przedmiotowymi wskazującymi na zawał mięśnia sercowego w trakcie PCI lub po zabiegu, a także pacjentów poddanych skomplikowanemu zabiegowi ma rangę zalecenia klasy I. Ponadto rutynowe oznaczanie biomarkerów sercowych po 8-12 godzinach od zabiegu ma rangę zalecenia klasy IIa. W obu przypadkach „nowy wzrost stężenia CK-MB bądź troponiny I lub T pięciokrotnie przekraczający górną granicę normy odpowiada istotnemu klinicznie okołozabiegowemu zawałowi mięśnia sercowego”. W nowszej uniwersalnej definicji zawału mięśnia sercowego stwierdzono, że na okołozabiegowy zawał mięśnia sercowego wskazuje zwiększenie stężenia biomarkerów sercowych trzykrotnie przekraczający górną granicę normy, a jako preferowany biomarker zalecono oznaczanie troponiny sercowej. Biorąc pod uwagę dostępność wysokoczułych testów do oznaczania troponin sercowych, w tych wytycznych próg rozpoznawania okołozabiegowego zawału mięśnia sercowego został wyznaczony na poziomie odpowiadającym bardzo niewielkiej martwicy miocytów.