prof. dr hab. n. med. Dariusz Moczulski

Na stronie internetowej Food and Drug Administration (FDA) 1 kwietnia 2026 r. ukazała się informacja o przyspieszonym dopuszczeniu do obrotu nowego leku: orforglipronu. Jest on przeznaczony do redukcji masy ciała oraz utrzymania zredukowanej masy ciała u osób z nadwagą i otyłością. W przypadku nadwagi konieczne jest występowanie przynajmniej jednej choroby z niej wynikającej.

Orforglipron to agonista receptora dla glukagonopodobnego peptydu typu 1 (GLP-1) niebędący peptydem – w odróżnieniu od dotychczasowych leków z grupy agonistów receptora dla GLP-1. Jest on podawany w tabletkach raz dziennie w rosnących dawkach. Przewaga orforglipronu nad do tej pory stosowanym doustnym peptydowym agonistą receptora dla GLP-1 polega na tym, że nie musi on być przyjmowany na czczo w pewnym odstępie czasowym przed pierwszym posiłkiem.

Podstawą dopuszczenia orforglipronu do obrotu były 2 badania kliniczne, w których podawano ten lek przez 72 tygodnie, uzyskując istotną redukcję masy ciała w porównaniu z placebo.

Orforglipron, podobnie jak inne leki z grupy agonistów receptora dla GLP-1, może powodować nudności, zaparcia, biegunki, wymioty, dyspepsję, bóle brzuszne, bóle głowy, wzdęcia, uczucie zmęczenia, odbijanie, refluks żołądkowo-jelitowy, nadmierną produkcję gazów jelitowych i wypadanie włosów. Dopuszczając lek do stosowania, przedstawiono również specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności, które obejmują zapalenie trzustki, ciężkie reakcje żołądkowo-jelitowe, ostre uszkodzenie nerek w wyniku odwodnienia, hipoglikemię, nadwrażliwość na lek, retinopatię cukrzycową u chorych na cukrzycę typu 2, ostre choroby pęcherzyka żółciowego oraz zachłyśnięcia podczas znieczulenia ogólnego i głębokiej sedacji. Orforglipron nie powinien być przyjmowany w kombinacji z innymi agonistami receptora dla GLP-1.

Ostrzeżenia dotyczą również nowotworów tarczycy wywodzących się z komórek C. Orforglipronu nie należy stosować u chorych na raka rdzeniastego tarczycy ani u ich krewnych oraz w przypadku zespołu mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2.

Z dużym prawdopodobieństwem orforglipron zostanie również dopuszczony do obrotu w krajach Unii Europejskiej. Jest on kolejnym przykładem udoskonalania leków z grupy agonistów receptora dla GLP-1, co daje nadzieję na skuteczniejsze leczenie otyłości i nadwagi.

W tym numerze „Diabetologii po Dyplomie” polecam artykuł „Nocna hipoglikemia – przyczyny, skutki i strategie terapeutyczne”. Jest to częste i niedoszacowane powikłanie cukrzycy, któremu warto skutecznie zapobiegać.