Rezonans magnetyczny serca dla opornych – część 3

Ocena morfologii serca NOWOTWORY Jedną z głównych zalet rezonansu magnetycznego, sprawiającą, że jest on tak przydatny w diagnostyce obrazowej, jest najwyższa wśród wszystkich metod obrazowych rozdzielczość kontrastowa. Unikalne dla każdej tkanki właściwości fizykochemiczne bezpośrednio wpływają na natężenie sygnału z poszczególnych tkanek, kontrast pomiędzy tkankami oraz zmiany natężenia sygnału pod wpływem procesów zachodzących w tkankach. W codziennej praktyce diagnostycznej w badaniach MR mających na celu ocenę morfologiczną tkanek i narządów najczęściej mamy do czynienia z obrazami, które generalnie możemy podzielić na dwie kategorie – obrazy T1 zależne i obrazy T2 zależne. Widoczne na nich obszary jasne, o silnym sygnale określane są jako hiperintensywne, a obszary ciemniejsze, o słabszym sygnale, jako hipointensywne. W warunkach prawidłowych w obrazach T1 zależnych strukturami o silnym sygnale, widocznymi jako obszary jasne są tkanki bogate w lipidy oraz zbiorniki zawierające wysokobiałkową treść. Jako struktury o słabym sygnale, widoczne jako obszary ciemne w obrazach T1 zależnych najczęściej obserwujemy przestrzenie płynowe oraz struktury ubogie w atomy wodoru, jak kości, zwapnienia, więzadła, ścięgna oraz inne obszary występowania tkanki łącznej włóknistej. W warunkach prawidłowych w obrazach T2 zależnych strukturami o silnym sygnale, widoczne jako obszary jasne są przestrzenie płynowe. Jako struktury o słabym sygnale, widoczne jako obszary ciemne w obrazach T2 zależnych, najczęściej obserwujemy struktury ubogie w atomy wodoru, jak kości, zwapnienia, więzadła, ścięgna oraz inne obszary występowania tkanki łącznej włóknistej.