Streszczenie
Lamblioza typowo występuje u osób podróżujących i autostopowiczów, którzy piją nieprzegotowaną wodę zanieczyszczoną odchodami zarażonych zwierząt, takich jak bobry, piżmaki i owce. Duże epidemie są wynikiem zanieczyszczenia wody wodociągowej. Stosunki analne bez zabezpieczenia też bywają źródłem zakażenia. U dzieci lamblioza jest ważną przyczyną masowej biegunki w ośrodkach opieki z powodu przenoszenia się zakażenia drogą fekalno-oralną. Rzadziej przyczyną biegunki jest spożywanie zanieczyszczonej żywności.
Zakaźną postacią G. intestinalis jest cysta, która może przeżywać w środowisku przez długi czas. Po spożyciu w jelicie cienkim następuje incystacja i uwalnianie trofozoitów, które przytwierdzają się do nabłonka jelita przyssawkami znajdującymi się na stronie brzusznej. Encystacja następuje podczas pasażu przez jelito grube. Zarówno trofozoity, jak i cysty można wykryć w kale. Biegunka jest skutkiem uszkodzenia nabłonka jelita.
Kliniczne objawy lambliozy bardzo się różnią, ale większość zakażeń jest bezobjawowa. Objawem ostrego zakażenia jest wodnista biegunka ze skurczowymi bólami brzucha, nudnościami, wymiotami i utratą masy ciała. U chorych mogą także występować wzdęcia. Okres inkubacji wynosi 1-14 dni, a objawy utrzymują się przez 1-3 tygodnie. W przypadku przewlekłego zakażenia u dzieci może nastąpić zahamowanie rozwoju i upośledzenie czynności poznawczych. Stolce osób zarażonych lamblią mogą być maziste i silnie cuchnące, co odzwierciedla charakter biegunki, tj. złe wchłanianie. U chorych o upośledzonej odporności, zwłaszcza z zespołem nabytego niedoboru odporności (AIDS), hipogammaglobulinemią związaną z chromosomem X oraz częstymi zmiennymi niedoborami odporności, istnieje zwiększone zagrożenie lambliozą przewlekłą i oporną na leczenie. Przewlekłe zarażenie lamblią opisywano także u chorych na mukowiscydozę.
Dodaj do ulubionych