Streszczenie
Dwa artykuły na ten temat doniesienie i artykuł redakcyjny w ostatnim numerze British Journal of Psychiatry zwracają uwagę na potencjalne znaczenie procesów autoimmunologicznych w patofizjologii zaburzeń psychicznych. Reakcje autoimmunologiczne, opisywane od początku XX wieku, oznaczają niezdolność organizmu do rozpoznawania integralnych elementów jako własnych, co prowadzi do kaskady reakcji immunologicznych skierowanych przeciwko własnym komórkom i tkankom, które – jak się uważa – wynikają z utraty tolerancji immunologicznej autoreaktywnych komórek immunologicznych. Mechanizmy zjawisk autoimmunologicznych są złożone, uczestniczą w nich liczne immunocyty, powierzchnia komórek i wydzielane przez nie mediatory w surowicy. Ostre uszkodzenia i potencjalne wynikające z tych procesów wtórne uszkodzenia dotyczące określonych narządów i układów są przyczyną wielu różnych zaburzeń związanych z reakcjami autoimmunologicznymi. American Autoimmune Related Diseases Association wymienia ponad 150 tego rodzaju zaburzeń, które dotyczą mniej więcej 3% populacji. Mówiąc ogólnie, do rozwoju reakcji autoimmunologicznych predysponują czynniki genetyczne, zakaźne, nowotworowe i środowiskowe.
Ponieważ ośrodkowy układ nerwowy może być podłożem procesów autoimmunologicznych, np. w przebiegu stwardnienia rozsianego, czy, co stwierdzono niedawno, autoimmunologicznego limbicznego zapalenia mózgu (omówione poniżej), wydaje się, że nie ma powodów, aby procesy autoimmunologiczne nie miały stanowić potencjalnego podłoża niektórych zaburzeń psychicznych. Za związkiem między tymi zjawiskami przemawia również występowanie różnych zespołów psychiatrycznych w przebiegu niektórych somatycznych schorzeń autoimmunologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy czy zespół antyfosfolipidowy
Dodaj do ulubionych