Streszczenie
W ostatnich dwudziestu latach lekarze uświadomili sobie, że sztuka i nauki humanistyczne mogą być użyteczne w psychiatrii. Powszechne jest stwierdzenie, że sztuka i humanistyka mogą pomóc zrozumieć ludzkie zachowanie – jest to tzw. zrozumienie narracyjne, alternatywne wobec typowego dla psychiatrii tłumaczenia naukowego lub przyczynowego. Ten rodzaj zrozumienia, który pochodzi ze śledzenia rozwijającej się relacji, może przynajmniej uzupełnić naukowe tłumaczenie zachowania i czasem prowadzić do poprawy stanu pacjenta.
W piśmiennictwie zachodzą pewne niejasności dotyczące tego mechanizmu, jednak rola narracyjnego rozumienia w konsultacji psychiatrycznej zostanie omówiona później. W każdym razie zrozumienie roli narracyjnej jest tylko jednym z mechanizmów, w jaki sztuka i humanistyka mogą uzupełnić edukację psychiatry. Autor przedstawia inne podejście, które uwzględnia narrację w kontekście sztuki innej niż literatura i dramat. Na wstępie pokrótce przedstawiono te dwa podejścia w medycynie.
Dwa podejścia w medycynie:podejście Hipokratesa i Asklepiosa
Oba podejścia wywodzą się z okresu początków zachodniej medycyny w starożytnej Grecji. Znajomość ich założeń jest kluczowa do zrozumienia ekscentrycznej natury współczesnej psychiatrii. Autor chciałby podkreślić, że wprawdzie jeśli chodzi o początki medycyny nasza wiedza jest wciąż niepełna, jednak naukowa złożoność tego tematu wykracza poza kwestie omawiane w artykule. W tym kontekście autor skupia się na opisaniu dwóch tendencji w praktykowaniu medycyny, a nie na związanych z nimi historycznych szczegółach, nawet jeśli dane te są dostępne. Obie tendencje były zauważalne już w okresie początków medycyny zachodniej i zostaną opisane w odniesieniu do dwóch filozofii.
Dodaj do ulubionych