Stan przedegzaminacyjny
Kardiomiopatie – postępowanie w świetle najnowszych wytycznych ESC – część 3
dr n. med. Michał Kowara1,2
prof. dr hab. n. med. Marcin Grabowski1
- Kluczowe informacje o kardiomiopatiach – ciąg dalszy cyklu
- Kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM), nierozstrzeniowa kardiomiopatia lewej komory (NDLVC), arytmogenna kardiomiopatia prawej komory (ARVC) i kardiomiopatia restrykcyjna (RCM)
- Algorytmy postępowania terapeutycznego
Obok kardiomiopatii przerostowej (HCM – hypertrophic cardiomyopathy) drugą równie częstą kardiomiopatią jest kardiomiopatia rozstrzeniowa (DCM – dilated cardiomyopathy), cechująca się rozstrzenią, a więc zwiększeniem wymiaru lewej komory. Rzadsze, ale również istotne z punktu widzenia klinicznego, są arytmogenna kardiomiopatia prawej komory (ARVC – arrhythmogenic right ventricular cardiomyopathy) oraz kardiomiopatia restrykcyjna (RCM – restrictive cardiomyopathy). Nowo wyodrębnioną jednostkę nozologiczną stanowi nierozstrzeniowa kardiomiopatia lewej komory (NDLVC – non-dilated left ventricular cardiomyopathy) – z uwagi na fakt, że wyszczególniono ją niedawno, nie sposób w tym momencie oszacować parametrów epidemiologicznych. Co istotne, rozwój i progresja wspomnianych kardiomiopatii manifestuje się klinicznie jako niewydolność serca, a ponadto zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia groźnych dla życia zaburzeń rytmu serca (przede wszystkim komorowych), nie prowadzi natomiast do wystąpienia specyficznych zaburzeń hemodynamicznych, jak w przypadku kardiomiopatii przerostowej z zawężaniem drogi odpływu lewej komory (LVOTO – left ventricular outflow tract obstruction). Kryterium rozpoznania, tok diagnostyczny, klasyfikacja oraz postępowanie terapeutyczne we wspomnianych kardiomiopatiach opierają się na wytycznych Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego (ESC – European Society of Cardiology) z 2023 r.1
Kardiomiopatia rozstrzeniowa
Kryteria diagnostyczne
Warunkiem postawienia rozpoznania DCM jest spełnienie następujących (wszystkich) kryteriów:
- Obecność rozstrzeni, czyli wymiar końcoworozkurczowy lewej komory (LVEDD – left ventricular end-diastolic diameter) >58 mm u mężczyzn lub >52 mm u kobiet (alternatywnie objętość końcoworozkurczowa [EDV – end-diastolic volume] ≥75 ml/m2 u mężczyzn lub ≥62 ml/m2 u kobiet) → badanie echokardiograficzne przezklatkowe (TTE – transthoracic echocardiography).
- Obecność dysfunkcji skurczowej lewej komory (LVSD – left ventricular systolic dysfunction), czyli frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF – left ventricular ejection fraction) <50% → TTE.
- Powyższych zmian nie można wytłumaczyć defektami napełniania serca (czyli szczególnie wadami zastawkowymi) ani chorobą niedokrwienną serca.
