Istotny spadek zainteresowania młodych lekarzy specjalizacjami podstawowymi, takimi jak choroby wewnętrzne (interna), chirurgia ogólna bądź pediatria – wynika z niedookreślenia ich miejsca w systemie ochrony zdrowia równolegle do rozwoju specjalizacji szczegółowych i w związku z tym rozwojem.

W przypadku specjalizacji z chorób wewnętrznych często mentalnie była ona traktowana jako skierowana do pracy w podstawowej opiece zdrowotnej (POZ), mimo że od wielu lat taką specjalizacją była medycyna rodzinna.

Młodzi lekarze starają się wybierać wąskie specjalizacje, bo dzięki temu są w stanie zaplanować jasną ścieżkę awansu zawodowego. Wybór specjalizacji z chorób wewnętrznych jest aktualnie głównie wyborem negatywnym – następuje wtedy, gdy nie udało się uzyskać miejsca specjalizacyjnego w węższej specjalizacji. A ci, dla których specjalizacja z chorób wewnętrznych jest pierwszym wyborem, często traktują ją jako szerszą podstawę do późniejszej, węższej specjalizacji, mimo że takie podejście wydłuża czas kształcenia.

Być może nowe spojrzenie na internę – nie jako zlepek pączkujących z niej specjalizacji szczegółowych, ale jako element je łączący i scalający – byłoby nowym jej początkiem?

Taką podstawą tej odrodzonej interny mogłaby być wiedza ukierunkowana na układ neuro-endokryno-immunologiczny (NEIS – neuroendocrine immunologic system) i jego dysfunkcje – jako nowe ujęcie i baza kształcenia w zakresie chorób wewnętrznych.