Po enukleacji gałki ocznej stosuje się implanty oczodołowe, by po wygojeniu tkanek w dalszym etapie umożliwić pacjentom dostosowanie epiprotezy, zapewniając optymalny efekt wizualny dla otoczenia. Implanty wykonuje się z materiałów zarówno porowatych umożliwiających wrastanie naczyń (hydroksyapatyt, tlenek glinu, polietylen), jak i nieporowatych (silikon, polimetakrylan metylu). Pierwsze są bardziej pożądane, ponieważ ułatwiają stabilizację implantu – łożysko naczyniowe jest wówczas aktywne immunologicznie i chroni przed zapaleniem wewnątrzoczodołowym, jednocześnie reguluje gojenie od wewnątrz w przypadku rozszczelnienia torebki Tenona. Z kolei implanty nieporowate oferują nieznaczną możliwość odkształcenia materiału, co ma znaczenie w przypadku niestandardowej topografii oczodołu, a także charakteryzują się mniejszym ryzykiem ekstruzji.