Temat numeru

Monitorowanie i leczenie kardiologiczne pacjentów onkologicznych

prof. dr hab. n. med. Tomasz Pasierski

Zakład Etyki Lekarskiej i Prawa Medycznego, Warszawski Uniwersytet Medyczny

Klinika Radioterapii i Onkologii, Narodowy Instytut Onkologii im. Marii Skłodowskiej-Curie – Państwowy Instytut Badawczy w Warszawie

Adres do korespondencji:

prof. dr hab. n. med. Tomasz Pasierski

Zakład Etyki Lekarskiej i Prawa Medycznego, Warszawski Uniwersytet Medyczny

ul. Litewska 14a, 00-581 Warszawa

e-mail: tpasierski@wum.edu.pl

  •  W niniejszym artykule opisano terapie onkologiczne stosowane w leczeniu guzów litych; nie uwzględniono leków swoistych dla chorób hematologicznych. Autor oparł się na własnym doświadczeniu klinicznym oraz krytycznej analizie wytycznych European Society of Cardiology (ESC)

Współczesne terapie onkologiczne mogą zwiększać ryzyko chorób serca. Ich znaczenie wzrasta wraz z obserwowanym przedłużeniem przeżycia chorych leczonych z powodu nowotworu. Onkolog staje przed wyborem kontynuacji terapii onkologicznej ratującej życie lub jej odstawienia, by zapobiec powikłaniom ze strony serca. Ryzyko tych powikłań zmniejszają okresowa ocena kardiologiczna i podjęte w odpowiednim momencie leczenie profilaktyczne.

Najczęstszym powikłaniem kardiologicznym terapii onkologicznej jest uszkodzenie lewej komory serca po leczeniu antracyklinami. W celu uniknięcia tego przeprowadza się okresową ocenę echokardiograficzną w trakcie leczenia. Takie podejście jest stosowane również w przypadku kardiotoksycznych inhibitorów ludzkiego naskórkowego czynnika wzrostu typu 2 (HER2 – human epidermal growth factor type 2). Innym częstym problemem w praktyce klinicznej są dolegliwość dławicowe związane z terapią 5-fluorouracylem (5-FU), które mogą skutkować zbędną diagnostyką choroby wieńcowej.

Kardiotoksyczność leków przeciwnowotworowych

Stosowanie wielu leków przeciwnowotworowych indukuje choroby układu krążenia, z których najważniejszą i najczęściej spotykaną jest niewydolność serca (HF – heart failure). Możemy ją podzielić na:

  • objawową:
    • bardzo ciężka, wymagająca leków inotropowych, mechanicznego wspomagania krążenia lub rozważenia przeszczepienia serca
    • wymagająca hospitalizacji
    • umiarkowana potrzeba intensyfikacji leczenia diuretycznego i innego postępostępowania w trybie ambulatoryjnym
  • bezobjawową (uszkodzenie mięśnia sercowego), która może mieć postać:
    • łagodną – niewielkie objawy HF, bez potrzeby intensyfikacji leczenia
    • ciężką – nowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF – left ventricular ejection fraction) do <40%
    • umiarkowaną – nowe zmniejszenie LVEF o ≥10 punktów procentowych do 40-49%
    • łagodną – obniżenie LVEF ≥50% lub nowy wzrost stężenia biomarkerów sercowych.

Powikłania kardiologiczne antracyklin

Antracykliny są podstawowym składnikiem wielu protokołów chemioterapii ([CTH – chemotherapy] rak piersi, chłoniaki). Ich najgroźniejszym działaniem niepożądanym jest nieodwracalne uszkodzenie lewej komory (typ 1 kardiotoksyczności). W trakcie lecz...

Pełna wersja artykułu omawia następujące zagadnienia:

Radioterapia

Radioterapia jest integralnym elementem leczenia wielu narządów zlokalizowanych w pobliżu serca. Ryzyko kardiotoksyczności zależy od średniej dawki przyjętej przez serce (MHD [...]

Metody oceny czynności lewej komory

Czynność skurczowo-wyrzutowa lewej komory serca oceniana za pomocą EF jest stosowanym od lat i najbardziej uznanym sposobem oceny sprawności lewej komory. [...]

Zalecenia dotyczące monitorowania leczenia onkologicznego

Przed rozpoczęciem leczenia onkologicznego konieczna jest stratyfikacja pacjentów do grup małego, umiarkowanego, dużego i bardzo dużego ryzyka powikłań sercowo-naczyniowych. Niestety, nie [...]
Do góry