Artykuł przedstawia obraz kliniczny oraz diagnostykę wraz z leczeniem pacjentki z pęcherzycą zwykłą. Celem prezentowanej pracy jest zwrócenie uwagi na tę chorobę. Jej pierwsze objawy często lokalizują się w jamie ustnej, w związku z tym to właśnie dentyści mogą być pierwszymi lekarzami, u których pacjenci będą szukali pomocy oraz diagnozy. Ważne jest, aby znać charakterystyczne objawy pęcherzycy, co pozwoli postawić rozpoznanie oraz skierować pacjenta na właściwe leczenie.

Epidemiologia, etiologia i leczenie

Pęcherzyca zwykła to autoimmunologiczna choroba pęcherzowa, w której zmiany występują głównie na błonach śluzowych oraz skórze. Jest ona najczęstszą postacią pęcherzycy i zazwyczaj dotyka osoby między 40 a 60 r.ż.¹ Średnia zapadalność na świecie wynosi 2 przypadki na 100 tys. osób rocznie². Wyróżnia się pęcherzycę zwykłą, bujającą, liściastą oraz paraneoplastyczną.

W chorobie tej dochodzi do tworzenia autoprzeciwciał kierowanych przeciwko składnikom desmosomów – desmogleinie 1 oraz desmogleinie 3³. Prowadzi to do utraty łączności między keratynocytami, co klinicznie manifestuje się wiotkimi pęcherzami śródnaskórkowymi i śródnabłonkowymi, które łatwo ulegają uszkodzeniu i pękając, tworzą nadżerki. Potarcie pozornie zdrowej błony śluzowej jamy ustnej narzędziem diagnostycznym powoduje powstanie nowego pęcherza lub powierzchowne spełzanie naskórka⁴. Zjawisko to zwane jest objawem Nikolskiego.

U większości pacjentów początkowo występują nadżerki na błonie śluzowej jamy ustnej. Czasami rozprzestrzeniają się do przełyku, dróg oddechowych, błony śluzowej odbytu bądź narządów płciowych, a w rzadkich przypadkach obejmują nawet spojówki. W mniej więcej połowie przypadków po nadżerkach błony śluzowej rozwijają się dodatkowe zmiany na skórze⁵.