Wykonanie konwencjonalnych prac protetycznych jest jedną z najczęściej stosowanych metod w gabinetach stomatologicznych. Pomimo rozwoju technologii cyfrowej w protetyce stomatologicznej, nadal ciężko jest uzyskać pełną dokładność przy skanowaniu opracowanego kanału korzeniowego zęba pod przyszły wkład koronowo-korzeniowy lany. W artykule przedstawiono opis przypadku uszkodzenia zębów siecznych szczęki, wymagającego odbudowy protetycznej, której celem było przywrócenie pełnej funkcji i estetyki łuku górnego.

Przypadek kliniczny

Pacjentka zgłosiła się do Kliniki Ortodoncji i Dysfunkcji Narządu Żucia Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu z powodu złamania korony zęba 11 milimetr powyżej poziomu dziąsła oraz zęba 21 zabezpieczonego tymczasowo materiałem szkłojonomerowym. Według wywiadu zęby zostały uszkodzone w wyniku spożywania twardego pokarmu. W ocenie klinicznej zębów występowały dolegliwości bólowe w badaniu palpacyjnym oraz dodatnia reakcja na perkusję pionową. Z uwagi na dolegliwości stwierdzone w badaniu klinicznym oraz zaplanowane w przyszłości leczenie protetyczne pacjentka została skierowana do specjalisty stomatologii zachowawczej w celu leczenia endodontycznego zębów 11 i 21. Po przeprowadzonym leczeniu oraz kontroli radiologicznej, podczas której stwierdzono prawidłowe wypełnienie kanałów korzeniowych zębów 11 i 21 bez dolegliwości bólowych, zdecydowano o ich odbudowie protetycznej (ryc. 1, 2).