Zęby poddane leczeniu endodontycznemu charakteryzują się zwiększoną podatnością na złamania. Wynika to głównie z utraty tkanek twardych spowodowanej próchnicą, opracowaniem ubytku oraz wykonaniem dostępu endodontycznego. Tradycyjnym sposobem odbudowy takich zębów było wykorzystanie wkładu koronowo korzeniowego oraz korony protetycznej. Ta metoda odbudowy wiąże się z koniecznością przeprowadzania dodatkowych procedur klinicznych, a w piśmiennictwie opisywane są przypadki osłabienia struktury korzenia oraz zwiększone ryzyko jego pęknięcia^1,2.

Rozwój technik adhezyjnych, nowoczesnych materiałów ceramicznych i kompozytowych oraz technologii komputerowo wspomaganego projektowania i wytwarzania (CAD/CAM – computer aided design/computer aided manufacturing) umożliwił wprowadzenie alternatywnych, bardziej oszczędnych biologicznie rozwiązań. Jednym z nich są endokorony, które łączą funkcję wkładu i korony w jednej monolitycznej rekonstrukcji. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy na temat endokoron oraz ocena ich skuteczności klinicznej na podstawie dostępnych badań.

Metodologia

Przegląd analizowanego piśmiennictwa obejmował oryginalne prace naukowe oraz przeglądy systematyczne opublikowane w latach 2000-2025, dotyczące zastosowania endokoron w odbudowie zębów po leczeniu endodontycznym. Uwzględniono również wybrane klasy...

Wyszukiwanie przeprowadzono z wykorzystaniem słów kluczowych: endocrown, endodontically treated teeth, post-endodontic restoration, CAD/CAM. Pozwoliło ono na zidentyfikowanie łącznie 60 publikacji, z których po analizie tytułów, streszczeń oraz pełnych tekstów do ostatecznego przeglądu zakwalifikowano 28 prac, stanowiących podstawę niniejszego opracowania.