Streszczenie
Cukrzyca została uznana za jednostkę chorobowąw 1812 roku, kiedy założono New England Journal of Medicineand Surgery. W tym czasie jej częstość występowania nie zostałajeszcze udokumentowana i zasadniczo nie wiedzianonic o mechanizmach odpowiedzialnych za tę chorobę. Skutecznesposoby leczenia nie były dostępne i cukrzyca zawszekończyła się zgonem w ciągu tygodni lub miesięcy odrozpoznania z powodu niedoboru insuliny. W ciągu 200 lat,które upłynęły od tamtego czasu, poczyniono ogromne fundamentalnepostępy w rozumieniu przyczyn cukrzycy orazmetodach jej zapobiegania i leczenia (patrz: oś czasowa dostępnaw pełnej wersji artykułu na stronie NEJM.org). Chociażcukrzyca nadal wiąże się ze skróceniem przewidywanejdługości życia, rokowanie dla chorych z tym rozpoznaniempoprawiło się radykalnie i prowadzą oni zazwyczaj aktywnei produktywne życie przez wiele dekad po ustaleniu rozpoznania.Dostępnych jest wiele skutecznych metod leczeniahiperglikemii i jej powikłań. Badania nad cukrzycą i związanymiz nią zagadnieniami metabolizmu glukozy byłytak płodnym obszarem badań naukowych, że od 1923 roku10 uczonych otrzymało Nagrodę Nobla za badania związanez cukrzycą (tabela). Wynikiem wysiłków dokonanych w ciąguostatnich 200 lat jest wiele dobrych informacji dotyczącychcukrzycy.Jak na ironię, mimo że postęp naukowy doprowadził dopowstania skutecznych strategii zapobiegania cukrzycy,wyleczenie nadal pozostaje poza zasięgiem. W rzeczywistości,jeśli spojrzeć na cukrzycę z punktu widzenia opiekizdrowotnej lub ogólnospołecznego, w ciągu ostatnich 200 latdokonano niewielkiego postępu w kierunku zwalczeniachoroby i prawdopodobnie jesteśmy w gorszej sytuacji niżw 1812 roku. Dwa stulecia temu w obrazie klinicznym cukrzycydominował ciężki niedobór insuliny. Chociaż możliwe,że w tamtym czasie niektórzy chorzy mieli łagodniejszą postaćhiperglikemii, to w większości wymykali się klinicznemurozpoznaniu. W 2012 roku często spotykany obraz cukrzycyjest zupełnie inny. Chociaż nadal zdarza się ostry niedobórinsuliny, obecnie odpowiada on jedynie za 10% ogółu przypadkówi może być łatwo leczony za pomocą insuliny. Zdecydowanawiększość chorych na cukrzycę jest otyła i występujeu nich połączenie insulinooporności z upośledzeniem jejwydzielania. Częstość występowania tej postaci cukrzycygwałtownie wzrasta, co powoduje światową epidemię, którauczyniła cukrzycę jednym z najczęstszych i najpoważniejszychproblemów medycznych, z którymi przyszło się zmierzyćludzkości.
Dodaj do ulubionych
