Nowości w dziedzinie przeszczepień narządowych u dzieci

3. Opisać wskazania, techniki chirurgiczne, terapię immunosupresyjną i potencjalne powikłania oraz prognozy dotyczące przeszczepienia jelit. 4. Opisać wskazania, techniki chirurgiczne, niezbędne mechaniczne wspomaganie pracy serca, terapię immunosupresyjną i wyniki przeszczepienia serca. 5. Opisać wskazania, terapię immunosupresyjną oraz wyniki przeszczepienia płuc. 6. Przedstawić rolę lekarza pierwszego kontaktu w opiece nad pacjentami po transplantacji narządowej. Transplantacje nadal są najskuteczniejszą formą leczenia dzieci ze schyłkową niewydolnością narządową. W niniejszym opracowaniu omówiono aktualne kwestie dotyczące przeszczepiania narządowego dotyczące zarówno biorców, jak i ich lekarzy prowadzących. Chociaż przebieg okresu potransplantacyjnego pacjentów po przeszczepieniu alogenicznego szpiku i biorców przeszczepów narządowych niemuszą istotnie się różnić, stan po transplantacji szpiku charakteryzuje się pewnymi swoistymi uwarunkowaniami, które nie są tematem niniejszej pracy. Wiele zagadnień w transplantologii jest uniwersalnych, niezależnie od typu przeszczepianego narządu. Dzieci różnią się od dorosłych odpowiedzią immunologiczną, sposobem metabolizowania wielu leków, a także podatnością na wiele niekorzystnych skutków transplantacji i immunosupresji. Coraz częściej stosowane są schematy leczenia obejmujące fazę indukcji antagonistami receptora dla interleukiny-2 lub przeciwciałami przeciwlimfocytarnymi w skojarzeniu z przewlekłą terapią podtrzymującą, opartą na takrolimusie. Długotrwała ekspozycja na leki immunosupresyjne pociąga za sobą jednak wzrost wskaźników chorobowości związanej z toksycznymi skutkami przewlekłej farmakoterapii. Hiperlipidemia, nadciśnienie tętnicze, choroby układu sercowo-naczyniowego, nowotwory złośliwe, a także cukrzyca stały się poważnym problemem medycznym w tej grupie pacjentów. Należy także wspomnieć, iż niestosowanie się do zaleceń dotyczących leków immunosupresyjnych, szczególnie często dotyczące młodzieży, jest jednym z istotnych czynników ryzyka utraty przeszczepu. Mimo tych trudności i niebezpieczeństw obserwuje się u dzieci stałe wydłużanie przeżycia zarówno biorców, jak i przeszczepów narządowych. Analiza danych w skali kraju w Stanach Zjednoczonych wskazuje, iż wskaźniki przeżycia biorców i przeszczepów są równie dobre, a nawet lepsze niż analogiczne wskaźniki u dorosłych. Zapewnienie odpowiedniej opieki gwarantującej długotrwały dobrostan tej grupy chorych wymaga właściwej komunikacji między pacjentem i wieloma specjalistami, począwszy od pediatrów zajmujących się ogólną opieką, aż po ekspertów zespołu transplantacyjnego.