Streszczenie
Rozpoznanie tego zespołu wymaga spełnienia przynajmniej jednego kryterium klinicznego i jednego kryterium laboratoryjnego. Ponieważ około 70% chorych na APS stanowią kobiety, zespół jest względnie częsty wśród kobiet w wieku rozrodczym. Przeciwciała antyfosfolipidowe są zróżnicowaną grupą immunoglobulin wiążących się swoiście z ujemnie naładowanymi fosfolipidami na powierzchni komórek. Mimo częstego występowania i klinicznego znaczenia APS nadal przedmiotem kontrowersji są wskazania do wykonania i rodzaj testów w kierunku przeciwciał antyfosfolipidowych, jakich należy użyć, aby rozpoznać tę chorobę. Przyczyną kontrowersji jest przede wszystkim brak dobrze zaprojektowanych badań kontrolowanych poświęconych diagnostyce i leczeniu APS. Celem tej pracy jest ocena danych dotyczących rozpoznawania i leczenia APS.
Wprowadzenie
Dostępne dane wskazują, że determinantą antygenową dla przeciwciał antyfosfolipidowych o największym znaczeniu klinicznym jest β2-glikoproteina I. Ta glikoproteina jest powszechnie występującym wielofunkcyjnym białkiem osocza o powinowactwie do ujemnie naładowanych fosfolipidów. Pełni rolę regulacyjną w krzepnięciu, fibrynolizie i innych procesach fizjologicznych. Obecność przeciwciał antyfosfolipidowych wiąże się z różnymi problemami klinicznymi, w tym zakrzepicą żylną i tętniczą, małopłytkowością autoimmunologiczną i poronieniami. Do kryteriów położniczych zespołu antyfosfolipidowego, poza poronieniami, należą stan przedrzucawkowy, wewnątrzmaciczne zahamowanie wzrostu płodu, niewydolność łożyska i poród przedwczesny.
Dodaj do ulubionych