Egzamin z interny

tak­że umie­jęt­ność roz­wią­zy­wa­nia te­stów. Chcąc po­móc czy­tel­ni­kom w do­brym przy­go­to­wa­niu się do spraw­dzia­nu, co mie­siąc pu­bli­ku­je­my py­ta­nia te­sto­we, któ­rych for­ma jest bar­dzo zbli­żo­na do py­tań eg­za­mi­na­cyj­nych. Przy każ­dym z py­tań za­miesz­cza­my kon­sul­to­wa­ny przez wy­bit­ne­go spe­cja­li­stę opis, któ­ry po­wi­nien po­zwo­lić na zna­le­zie­nie pra­wi­dło­wej od­po­wie­dzi. Za­gad­nie­nia, do któ­rych uło­żo­ne są py­ta­nia, zo­sta­ły na­de­sła­ne przez czy­tel­ni­ków. Pro­po­zy­cje ko­lej­nych te­ma­tów, któ­re zda­niem Pań­stwa war­to za­mie­ścić w re­pe­ty­to­rium, pro­si­my nad­sy­łać na ad­res: re­pe­ty­to­rium@me­di­cal­-tri­bu­ne.pl

1. Wskazaniem do domowego leczenia tlenem u chorych z bardzo ciężką postacią przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP) jest:

A. PaO₂ >60 mmHg lub SaO₂ ≤88%

B. PaO₂ ≤55 mmHg lub SaO₂ ≤88%

C. PaO₂ 56-60 mmHg u pacjentów z hematokrytem >55%

D. PaO₂ 56-60 mmHg u pacjentów z obrzękami obwodowymi wskazującymi na zastoinową niewydolność krążenia

E. PaO₂ 60-70 mmHg

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. ABE, 2. ADE, 3. BCD, 4. BE, 5. AE

Udowodniono, że u pacjentów z przewlekłą niewydolnością oddechową w przebiegu POChP podawanie tlenu przez co najmniej 15 h na dobę, czyli tzw. domowe leczenie tlenem, poprawia przeżywalność, hamuje rozwój nadciśnienia płucnego oraz poprawia wydolność wysiłkową. Wskazania do domowego leczenia tlenem to: PaO2 ≤55 mmHg lub SaO2 ≤88%; PaO2 56-60 mmHg, jeśli występują objawy nadciśnienia płucnego, obrzęki obwodowe wskazujące na zastoinową niewydolność serca lub hematokryt >55%.

2. Kryterium rozpoznania POChP stanowi:
1. FEV1 ≥80% wartości normy
2. FEV₁ ≤30% wartości normy

3. FEV₁/FVC poniżej dolnej granicy normy

4. FEV₁/FVC poniżej dolnej granicy normy po inhalacji leku rozkurczającego

5. Obecność pęcherzy rozejmowych w tomografii komputerowej klatki piersiowej

Kryterium rozpoznania POChP stanowi oznaczone podczas spirometrii po inhalacji leku rozkurczającego oskrzela FEV1/FVC poniżej dolnej granicy normy. Oznaczanie FEV1 służy do klasyfikacji ciężkości choroby.

3. Wskazaniem do zastosowania antybiotykoterapii w zaostrzeniu POChP jest:

A. Nasilenie duszności i bardziej ropny charakter plwociny
B. Nasilenie duszności i ograniczenie wydolności wysiłkowej

C. Zwiększenie ilości plwociny i jej bardziej ropny charakter

D. Nasilenie duszności, zwiększenie ilości plwociny i jej bardziej ropny charakter

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. AB, 2. ABC, 3. BD, 4. BC, 5. ACD

W zaostrzeniu POChP antybiotykoterapię należy rozważyć w razie wystąpienia jednocześnie: nasilenia duszności, zwiększenia objętości odkrztuszanej plwociny i bardziej ropnego jej charakteru albo obecności 2 z 3 tych objawów, jeśli jednym z nich jest nasilenie ropnego charakteru plwociny.

 

4. Przyczyną płynu o charakterze przesięku w jamie opłucnej jest:

1. Rak płuca

‡ 2. Zapalenie płuc

‡ 3. Ostre zapalenie trzustki

‡ 4. Niewydolność serca

‡ 5. Rak piersi

Najczęstszymi przyczynami przesięku w jamie opłucnej są: niewydolność serca, marskość wątroby, choroby osierdzia, niedoczynność tarczycy, dializa otrzewnowa.

5. Wskaż prawidłowe stwierdzenia dotyczące zapalenia płuc wywołanego Pneumocystis jiroveci:

A. Czynnikiem ryzyka zachorowania jest zakażenie HIV
B. Jest to częsty rodzaj pozaszpitalnego zapalenia płuc

C. Lekiem z wyboru jest kotrimoksazol

D. Wyniki leczenia są lepsze u chorych zakażonych HIV

E. Choroba rzadko jest przyczyną zgonu

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. BE, 2. AE, 3. ACD, 4. BD, 5. BCE

Pneumocystis jiroveci jest częstą przyczyną zapaleń płuc wśród chorych z obniżeniem odporności typu komórkowego. Głównymi czynnikami ryzyka zachorowania są stany upośledzonej odporności, np. zakażenie HIV, chłoniaki, białaczki. Najczęstsze objawy zakażenia to kaszel, zazwyczaj suchy, gorączka, duszność. W początkowym okresie zakażenia zmiany mogą nie być widoczne na zdjęciu RTG klatki piersiowej; najczęściej stwierdza się jednak obustronne, symetryczne zmiany w śródmiąższu o typie mlecznego szkła. Rozpoznanie polega na wykryciu trofozoitów lub cyst Pneumocystis jiroveci. Lekiem z wyboru jest podawany dożylnie lub doustnie kotrimoksazol, w razie jego nietolerancji można zastosować pentamidynę. U chorych zakażonych HIV wyniki leczenia są lepsze niż u chorych z pozostałych wymienionych grup ryzyka.

6. Do grupy dużego ryzyka zakażenia prątkiem gruźlicy i zachorowania na gruźlicę należą:
A. Kobiety w ciąży
B. Pacjenci z przewlekłą chorobą nerek wymagający hemodializoterapii

C. Chorzy na cukrzycę

D. Osoby palące tytoń

E. Chorzy leczeni immunosupresyjnie

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. ABC, 2. BCE, 3. ACE, 4. CE, 5. BDE

Do grupy dużego ryzyka zakażenia prątkiem gruźlicy i zachorowania na gruźlicę należą: chorzy na cukrzycę, nowotwór złośliwy lub przewlekłą chorobę nerek wymagający hemodializoterapii, leczeni immunosupresyjnie lub stosujący anty-TNFα, chorzy z zaburzeniami odporności, zakażeni HIV, osoby uzależnione od alkoholu lub narkotyków, bezdomni, imigranci z obszarów o dużej zapadalności na gruźlicę, osoby które miały kontakt z chorymi wydalającymi prątki gruźlicy wykrywane metodą rozmazu oraz osoby ze zmianami „minimalnymi” w płucach (widocznymi w RTG klatki piersiowej).

7. Antybiotykoterapia empiryczna u chorego z rozpoznanym szpitalnym zapaleniem płuc hospitalizowanego szóstą dobę powinna obejmować:
A. Cefepim w skojarzeniu z cyprofloksacyną
B. Piperacylinę z tazobaktamem w skojarzeniu z cyprofloksacyną

C. Ceftazydym w skojarzeniu z amikacyną

D. Amoksycylinę z kwasem klawulanowym

E. Trimetoprim/sulfametoksazol

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. ABC, 2. ADE, 3. BCD, 4. BDE, 5. CDE

U chorych ze szpitalnym zapaleniem płuc hospitalizowanych przynajmniej 5 dni lub z ryzykiem zakażenia szczepami lekoopornymi antybiotykoterapia empiryczna obejmuje leczenie skojarzone: cefalosporyną działającą na Pseudomonas aeruginosa (cefepim, ceftazydym), karbapenemem (imipenem, meropenem) lub antybiotykiem beta-laktamowym z inhibitorem beta-laktamazy (piperacylina z tazobaktamem, tykarcylina z kwasem klawulanowym) w skojarzeniu z fluorochinolonem aktywnym wobec P. aeruginosa lub aminoglikozydem.

8. W leczeniu farmakologicznym umiarkowanej postaci łuszczycowego zapalenia stawów stosuje się:

A. Sulfasalazynę
B. Glikokortykosteroidy ogólnoustrojowo

C. Cyklosporynę

D. Sole złota

E. Infliksymab

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. ABC, 2. ACE, 3. BDE, 4. ABE, 5. CDE

W leczeniu farmakologicznym postaci umiarkowanej bądź ciężkiej łuszczycowego zapalenia stawów zalecane jest stosowanie klasycznych leków modyfikujących przebieg choroby (sulfasalazyna, leflunomid, metotreksat, cyklosporyna). W przypadku nieskuteczności więcej niż jednego leku z tej grupy można rozważyć leczenie skojarzone lub zastosować lek biologiczny (anty-TNFα – etanercept, infliksymab, adalimumab). Nie zaleca się stosowania glikokortykosteroidów ogólnoustrojowo (nasilenie zmian łuszczycowych), soli złota, chlorochiny i hydroksychlorochiny.

9. W leczeniu podtrzymującym tocznia rumieniowatego układowego u chorej w ciąży można stosować:
A. Glikokortykosteroidy

B. Azatioprynę

C. Cyklosorynę

D. Mykofenolan mofetylu

E. Chlorochinę

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. ABCE, 2. BCD, 3. CDE, 4. ACD, 5. BDE

U pacjentki chorej na toczeń rumieniowaty układowy będącej w ciąży nie należy przerywać leczenia podtrzymującego. Za dopuszczalne w leczeniu podtrzymującym uważa się stosowanie glikokortykosteroidów, azatiopryny, chlorochiny i cyklosporyny (w dawce poniżej 3,5 mg/kg/24 h). Mykofenolan mofetylu jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko samoistnych poronień i wrodzonych wad rozwojowych u płodu.

10. Do najczęstszych powikłań ziarniniakowatości Wegenera (ziarniniakowatość z układowym zapaleniem naczyń) należą:

A. Przewlekła choroba nerek
B. Niewydolność oddechowa

C. Utrata słuchu

D. Zniekształcenie nosa

E. Utrata wzroku

Wybierz zestaw prawidłowych odpowiedzi:

1. ABE, 2. ACD, 3. BDE, 4. CDE, 5. BCE

Główne powikłania ziarniniakowatości Wegenera (ziarniniakowatość z układowym zapaleniem naczyń) obejmują: przewlekłą chorobę nerek (42%), utratę słuchu (35%) i zniekształcenie nosa (28%). Znacznie rzadziej występuje zwężenie tchawicy (13%) i utrata wzroku (8%). Bardzo rzadkim powikłaniem jest niewydolność oddechowa.