Streszczenie
Ponad dekadę później postęp w leczeniu ostrego udaru niedokrwiennego mózgu był niewielki, poszerzono jednak cele leczenia tej choroby. Po pierwsze, istnieje potrzeba rozszerzenia okna terapeutycznego z 3 do 6 godzin. Nawet przy obecnej sprawnej komunikacji i transporcie niewielu pacjentów otrzymuje leczenie w ciągu 3 godzin od zachorowania. Po drugie, istnieje potrzeba poprawy skuteczności leczenia. Nawet przed przeprowadzeniem randomizowanych badań kontrolowanych dowiedziono, że rtPA podany dożylnie działa lepiej w małych naczyniach obwodowych niż w dużych naczyniach podstawy czaszki. Po trzecie, konieczne jest zmniejszenie częstości powikłań, zwłaszcza u pacjentów leczonych w późniejszym okresie niedokrwienia.
Jak osiągnąć te cele? Po pierwsze, następuje rozwój nowych metod terapeutycznych. Skuteczność nowych leków trombolitycznych podawanych dożylnie może być większa niż rtPA, przy mniejszej liczbie powikłań. Dotętnicze leczenie trombolityczne nie jest nową techniką, ale żaden środek nie został jak dotąd zaaprobowany do podawania drogą dotętniczą w leczeniu ostrego udaru mózgu. Wiele urządzeń zostało zarejestrowanych lub jest poddawanych ocenie pod kątem wykorzystania ich do mechanicznej wewnątrztętniczej trombektomii. Istnieje nadzieja, że urządzenia te będą częściowo lub całkowicie usuwały skrzeplinę zamykającą światło naczynia bez konieczności stosowania leków zwiększających ryzyko krwawienia. Takie podejście (leczenie dotętnicze zamiast podawania leków drogą dożylną) wymaga wykonywania naczyniowych badań obrazowych podczas wstępnej diagnostyki radiologicznej pacjenta.
Po drugie, poza prostym badaniem tomografii komputerowej, przy kwalifikowaniu pacjenta do odpowiedniej metody leczenia mogą być użyte nowoczesne techniki obrazowania. W celu rozszerzenia okna terapeutycznego, poprawy skuteczności leczenia i ograniczenia powikłań diagnostyka obrazowa powinna oceniać 4 istotne kwestie:1) wykrywanie krwotoku, 2) wykrywanie skrzepliny wewnątrznaczyniowej, która może być usunięta za pomocą leczenia trombolitycznego lub trombektomii, 3) ocenę obecności i wielkości rdzenia niedokrwienia lub nieodwracalnie uszkodzonej tkanki, i 4) ocenę tkanki o zmniejszonej perfuzji narażonej na objęcie zawałem, jeżeli nie zostanie przywrócony właściwy przepływ krwi. Obecnie dostępne są liczne metody obrazowania pozwalające na ocenę tych 4 parametrów. Należą do nich między innymi nowe i udoskonalone techniki rezonansu magnetycznego (MR) i tomografii komputerowej.
Dodaj do ulubionych