Oparte na dowodach naukowych aktualne poglądy na krótkowzroczność i postępowanie spowalniające jego progresję

Krótkowzroczność (miopia) to wada refrakcji polegająca na tym, że wpadające do nienapiętego oka równolegle promienie światła zostają zogniskowane przed siatkówką. Miarą krótkowzroczności jest wyrażona w dioptriach moc rozpraszającej soczewki sferycznej koniecznej do zogniskowania światła na siatkówce. Można to również wyrazić za pomocą ekwiwalentu sferycznego, czyli sumy mocy soczewki sferycznej i połowy wartości mocy ujemnego cylindra. W badaniach epidemiologicznych w celu zdefiniowania krótkowzroczności najczęściej stosuje się wartości ekwiwalentu sferycznego wynoszące co najmniej -0,50 D, -0,75 D oraz -1,0 D. Krótkowzroczność jest najczęściej spotykanym zaburzeniem wzroku u ludzi, które w pewnych krajach azjatyckich, takich jak Singapur i Tajwan, dotyka 85-90%młodych dorosłych, a w Stanach Zjednoczonych i Europie 25-50% starszych dorosłych. Zbiorcze wyniki badań epidemiologicznych prowadzonych w populacjach krajów zachodnich wykazują, że częstość występowania krótkowzroczności u dzieci w wieku 8 lat lub młodszych jest mała (<5%). Natomiast wyniki badań przeprowadzonych wśród dzieci azjatyckich świadczą o znamiennie częstszym występowaniu krótkowzroczności, którą rozpoznaje się u 9-15% dzieci w wieku przedszkolnym oraz u 29% dzieci uczęszczających do szkół podstawowych w Singapurze. W badaniu, któremu poddano 10 000 dzieci w wieku szkolnym na Tajwanie, stwierdzono, że częstość występowania krótkowzroczności wśród 6-latków wynosi6% i zwiększa się do ponad 70% u 15-latków.