Streszczenie
Metody
Ośrodek badawczy: Department of Opthalmology, Carl Gustav Carus University Hospital, Drezno, Niemcy. Badana populacja: trzydzieści dwoje oczu 29 chorych z postępującym stożkiem rogówki i grubością rogówki mniejszą niż 400 μm (bez nabłonka).
Postępowanie: podanie hipoosmolarnego roztworu ryboflawiny na rogówkę po usunięciu z niej nabłonka z sieciowaniem włókien kolagenowych za pomocą promieniowania UVA.
Główny punkt końcowy: ocena 32 oczu przed zabiegiem oraz po trwającej rok obserwacji. Oceniano ostrość wzroku, topografię rogówki, wyniki badania w lampie szczelinowej oraz pomiary grubości rogówki.
Wyniki
Przed zabiegiem średnia grubość rogówki (wraz z nabłonkiem) wyniosła 382,3±41,9 μm, a po usunięciu warstwy nabłonka zmniejszyła się do 337,0±51,9 μm. Po zastosowaniu hipoosmolarnego roztworu ryboflawiny opisywana wartość wzrosła do 451,8±46,7 μm. Przed zabiegiem średnia wartość K szczytu stożka rogówki wynosiła 65,6±11,2 dioptrii, a po roku od leczenia pozostała niezmieniona i wyniosła 64,9±11,0 dioptrii (p=0,839). Średnia wartość najlepiej skorygowanej ostrości wzroku w chwili zastosowania leczenia wyniosła 0,63±0,37 w skali logMAR (logarithm of the minimal angle of resolution, tj. logarytm najmniejszego kąta rozdzielczości), a po roku od zabiegu nie różniła się znamiennie statystycznie (0,59±0,42 w skali logMAR, p=0,662). W badaniu przeprowadzonym podczas ostatniej wizyty kontrolnej po roku od zabiegu wszystkie rogówki zachowały przejrzystość i nie występowały blizny w ich zrębie.
Podsumowanie
Wyniki omawianego badania, w którym w czasie zabiegu CXL wykonywanego u chorych ze stożkiem rogówki i cienką rogówką stosowano hipoosmolarny roztwór ryboflawiny, wskazują na stabilność choroby po roku leczenia. Wykorzystanie hipoosmolarnego roztworu ryboflawiny zapobiegło powstaniu blizn w zrębie rogówki po roku od zabiegu.
Sieciowanie włókien kolagenowych rogówki (CXL) z użyciem ryboflawiny i promieniowania UVA jest od lat metodą leczenia chorych z postępującym stożkiem rogówki, wykorzystywaną w celu zwiększenia biomechanicznej i biochemicznej stabilności tkanki rogówki. Stabilizację tę zapewnia zapoczątkowanie tworzenia się wiązań poprzecznych między włóknami kolagenowymi rogówki. Obecnie postępowanie to jest jedynie częściowo chirurgiczną strategią leczenia chorych z postępującym stożkiem rogówki. Wykazano, że opóźnia lub nawet powstrzymuje ono powstawanie ektazji rogówki, tj. jej niekontrolowanego uwypuklenia i ścieńczenia, a przez to zmniejsza konieczność wykonywania keratoplastyki. Dane uzyskane podczas przeprowadzonego po zabiegu badania rogówki za pomocą mikroskopu konfokalnego wykazały występowanie zmian mikrostruktury rogówki. Polegały one na nasileniu tworzenia się wiązań poprzecznych, syntezie dobrze zorganizowanych włókien kolagenowych i powstawaniu nowych połączeń między włókienkami kolagenowymi.
Dodaj do ulubionych