Streszczenie
Stężenie wapnia we krwi jest podawane w różnych jednostkach: mg/dl, mmol/l i mEq/l. Ponieważ wapń jest u ludzi kationem dwuwartościowym, współczynnik przeliczania między mmol/l i mEq/l wynosi 2, co oznacza, że 1 mmol/l = 2 mEq/l. W związku z tym, że masa cząsteczkowa wapnia wynosi około 40, współczynnik przeliczania między mmol/l i mg/dl wynosi 4, stąd 1mmol/l = 4 mg/dl. Na przykład wartość 9,0 mg/dl jest równoważna 2,25 mmol/l i 4,5 mEq/l. Mimo że frakcja iCa jest biologicznie ważną składową, najczęściej badana jest zawartość całkowitego wapnia w surowicy. Wartości frakcji iCa powinny być oznaczane w przypadku podejrzeń zaburzeń homeostazy wapnia. Wapń zjonizowany oznaczany jest w próbkach pełnej krwi żylnej, z dodanym antykoagulantem, z którymi należy obchodzić się podobnie jak z próbkami do gazometrii, tzn.w szczelnie zamkniętych probówkach, bez bąbelków powietrza i w lodzie, jeśli nie są natychmiast analizowane.
Zakres prawidłowych wartości stężeń wapnia zmienia się nieco z wiekiem. Stężenie maleje zaraz po urodzeniu, powracając po pierwszym tygodniu życia i zwiększając się nieco bardziej w niemowlęctwie niż w dzieciństwie. Wartości stężenia wapnia różnią się zależnie od metody laboratoryjnej. Zwykle stwierdzane zakresy normokalcemii wynoszą od 8,5 do 10,5 mg/dl (2,1-2,6 mmol/l) dla wapnia całkowitego i 4,0-5,0 mg/dl (1,0-1,3 mmol/l) dla iCa u dzieci. U wcześniaków przeważnie nie rozważa się hipoklacemii aż do momentu, kiedy stężenie wapnia całkowitego w surowicy spadnie poniżej 7,0 mg/dl (1,8 mmol/l).
Na stężenie wapnia w płynie pozakomórkowym wpływają trzy główne mechanizmy: Ca-wrażliwy receptor (CaSR), parathormon (PTH) oraz witamina D. CaSR jest cząsteczką związaną z błoną komórkową występującą w wielu tkankach, również w komórkach przytarczyc. Kiedy stężenie osoczowego iCa jest wystarczające do stymulacji CaSR, hamowane jest uwalnianie PTH. Kiedy stężenie iCa jest małe, PTH jest uwalniany i przenoszony wraz z krwią do tkanek docelowych: kości i nerek
Dodaj do ulubionych
